Lieve mam,
Hoevaak waren jij en je hypochonderdochter niet aan het speuren in medische encyclopedieën en later op internet naar alle enge ziektes die je zou kunnen hebben? Jullie stuwden de wederzijdse paniek tot grote hoogte op.
Je dochter rookt nog steeds en je maakte je er zorgen over, maar misschien was dat ook wel een beetje omdat dat van jou als moeder verwacht werd. Je kon er toch niets aan veranderen.Je rook het niet eens meer, hoewel haar kleren in het voorbijgaan, stonken als een asbak. Misschien was het geleur met ziektes voor Carine wel gewoon het zoveelste instrument om je aan zich te verplichten.
Bloedinkjes
Toen je echt iets had wat begon als kleine bloedinkjes, waarvan je dacht dat ze door de anti-verzakkingsring kwamen, ging je te laat maar de dokter. Ik meen me te herinneren dat je zeker een half jaar voor de kankerdiagnose wel eens wat over zei. Misschien nog wel eerder ‘dat je een andere wilde die beter paste’ en dat je er last van had. Je had hem er zelf uitgehaald en ik vroeg grappend: ‘of je nu wijdbeens moest lopen’ en ‘of je baarmoeder nu op je knieën hing’. Van bloedingen was toen nog geen sprake, dus ik schat dat dat ergens in 2023 moet zijn geweest. Je baarmoeder werd je fataal, misschien omdat je er te laat bij was. Of omdat de huisarts je te lang op een afspraak heeft laten wachten en je te laat doorverwees. Wie zal het zeggen? Het beklemt me wel.
Tot later,
Tuur