Lieve mam,
Was in het Muzieklokaal waar een meisje eigen composities speelde op piano en accordeon. Ik wilde alleen maar terug naar huis, terug naar jou om een brief te gaan corrigeren en iets te schrijven. Bij deze dan.
Nog even overwogen om de Oude Gracht af te fietsen, zoals ik zo vaak heb gedaan: langs jouw huisje en terug naar mijn huis via de singels. Maar wat moet ik daar nog? Als ik mazzel heb staat er nog een plastic tuinstoel voor het raam, waar Carine wel een schijnt te zitten mijmeren. Het regent en ik zou er slechts mijn eenzaamheid kunnen benadrukken.
Rieten tuinstoel
En misschien staat de rieten tuinstoel nog voor het raam van buurvrouw Joke met wie je een ernstige kankerdiagnose gemeen had. De stoel voor haar raam waarover jij op film nog zei: ‘daar waar die stoel staat’. Je stem sloeg ervan over. De stoel die betekent dat Joke nog leeft. Waarschijnlijk te confronterend voor mij. Ik hoef de tranen niet op te zoeken, het is al zoveel.
Tot later,
Tuur
PS: Arjan was er gisteren, vandaag belde ik Erik vanwege zijn verjaardag. Het gaat over de kleinkinderen of over een versleten knie. Het wordt me steeds duidelijker dat niemand in mijn omgeving zich kan of wil voorstellen wat je voor mij betekend hebt en hoeveel verdriet ik om je heb. En dat terwijl ze zelf toch ook ouders hebben gehad? Er zal wel een dag komen ‘dat ik redelijkerwijs uitgehuild moet zijn’. Alleen de bovenbuurvrouw heeft me twee keer vrijuit laten huilen.