Lieve mam,
Vandaag wilde ik je eigenlijk niks schrijven mam. Over je drie andere kinderen wil ik nooit meer iets kwijt, zoals ik het nu voel. Te veel eer.
Mijn stemming beweegt tussen doffe berusting en huilen; tussen huilen en ‘het-leven-is zinloos-zonder-jou’ en de wens zo hard mogelijk ‘mama!’ te schreeuwen tot je terugkomt. Dan voelt het als in de eerste dagen na je dood; heb ik spijt dat ik er zo weinig was in de laatste maanden van je leven en zie ik je weer liggen in je luierbroekje met je bleke koppie opzij.
Ongedurig
Daarom schrijf ik maar wat. Lezen lukt toch niet; daarvoor ben ik te ongedurig. Ik wil de straat op, maar weet niet waarheen. Een uurtje fietsen, zou goed zijn, maar ik heb geen doel. Juist op de fiets, als ik overal mensen zie en verkeer tegenkom, besef ik dat mijn wereld volkomen leeg is, zonder jou. Het lijkt alsof ik over mijn grote liefde schrijf, maar we hadden echt niet bij elkaar gepast, mam. Ik val niet op afhankelijke vrouwen zonder zelfkritiek, maar mijn trouwste fan en liefste vriendin was je natuurlijk wel.
Onvoorwaardelijk
Jouw onvoorwaardelijkheid is niet te evenaren en die zal ik altijd bij me dragen. Ik ben er nog nooit toe in staat geweest, al kwam mijn zorg voor Bert, jouw enige echte liefde, wel dicht in de buurt.
Tot later mam,
Tuur
PS: Vandaag luisterde ik een stukje af van je antwoordapparaatberichten. Op de éne cd die ik ervan gemaakt had, staat 1996, op de andere 1994. Het is je verjaardag en iedereen komt nog of spreekt in, zelfs je stiefzoon Peter, die de laatste 20 jaar niets meer van zich heeft laten horen. Je broer feliciteert je en zelfs Raymond, die zo’n beetje je laatste levenspartner was. Je werd 57. Als het jaartal op de cd klopt, stierf twee maanden later mijn beste vriend. Ik hield het luisteren naar ‘dingen die voorbij zijn gegaan’ maar een paar minuten vol, toch ben ik blij dat ik de cd’s heb. Ik ga het later nog wel eens proberen.