Lieve mam,
Had vandaag nog niets geschreven, alleen één van de brieven aan jou op mijn weblog gezet. Het zijn er al veel. De boze brieven, bijvoorbeeld over je jongste zoon Robert die de hele erfenis in zijn eigen zak steekt of over je dochters die je een half leven lang hebben gemanipuleerd en verwijten gemaakt, zet ik wel op mijn weblog, maar dan zo dat zij ze voorlopig niet kunnen vinden.
Stel dat ze via via te horen krijgen wat ik van ze vind, dan wil ik daar nog wel even mee wachten, tot ik het gevoel heb dat er een boek inzit.
Ik ben al bedreigd toen het boek over mijn vader uitkwam; één keer is genoeg. Door de brieven te publiceren kan ik misschien beter inschatten in hoeverre ze op elkaar aansluiten en een logisch geheel vormen. Ik heb wel het gevoel dat er het één en ander aan dubbelvertellingen is. Ik hoop er zoveel mogelijk uit te kunnen halen als alle brieven op een rijtje staan. Misschien geeft het niet, omdat het om een soort feuilleton in briefvorm gaat en is enige herhaling daar inherent aan.
Vandaag, sinds weken weinig gehuild. Eindelijk alle doublures uit je digitale fotocollectie gehaald. Er zijn er nog zeker 20.000 over van de oorspronkelijke 150.000. Dat is nog steeds te veel om handmatig te verdelen in familiefoto’s en de rest. Ga nu eerst verder met selecteren op naam, want eigenlijk wil ik naast de familiefoto’s alleen die van vlinders en landschappen overhouden.
Droge humor
Wat me weer opvalt, is dat je een eigen droge humor had. Je gaf een foto van een eend met een stoet kuikens de naam: ‘Wel in de rij blijven, hoor!’ Het sprak voor je kloeke moedergevoelens. Je hebt in een jaar of vijftien tijd, duizenden foto’s gemaakt en onder verschillende namen opgeslagen, lelijke schermafdrukken gemaakt met dito lijstjes eromheen, maar het doet pijn om zoveel weg te gooien. Ik weet zelf hoe het is om zoveel liefdevolle energie in een hobby te steken. Het feit dat je maar wat aanrommelde bij het Photoshoppen, betekent dat er weinig bewaard zal blijven.
Zoekprogramma
Als ik je eerder had geholpen bij het opschonen van je laptop, zou je beslist niet akkoord zijn gegaan met mijn rigoureuze aanpak. Ik had je het zoekprogramma kunnen uitleggen en misschien dat je het dan zelf had gekund. Maar waarschijnlijk was je daar te eigenwijs voor en ik te ongeduldig. Misschien dat Robert je uitleg had kunnen geven, zoals we het meestal verdeelden: Ik installeerde een programma en zorgde dat je laptop bleef draaien en Robert legde uit hoe het werkte.
Zo, toch nog een brief aan je geschreven, vandaag mam. Ik kan en wil je nog niet loslaten.
Tot later,
Tuur
PS: Je bewaarde trouw de keiharde verwijtmails van je jongste dochter en je deed altijd weer moeite om de angel eruit te halen. Je sloeg ze meestal op als screendump, maar ik vind ze straks waarschijnlijk ook terug in je mailbox.