Lieve mam,
Vandaag en gisteren heb ik veel foto’s op je creatieve weblog gezet, vooral landschappen en vlinders, maar ook nog drie tekeningen en een stilleven. Vooral dat stilleven verraste me, want ik kende het niet. Er is een hand op te zien die naar een ontluikend bloemetje reikt en er staan geknakte bloemen op.
Het is zoals jij veel schilderde: met symbolen tussen leven en dood, tussen hoop en vrees. En nu is mijn vrees bewaarheid geworden en hoef jij niet meer bang te zijn. Het klinkt als de omgekeerde werkelijkheid, maar het is de werkelijkheid.
Facebook
Veel vlinders komen van Facebook die jij er ooit op had gezet, maar ze werden nooit door Google gevonden, omdat alleen je vrienden ze konden zien. Ik had je profiel alsnog graag op ‘Openbaar gezet’, maar dat moet dan per bericht afzonderlijk, handmatig worden gedaan en dat is te veel werk. Vandaar dat ik je mooiste foto’s van Facebook op je eigen weblog heb gezet. Over een paar dagen heeft Google deze gevonden en verschijnen ze onder jouw naam in de zoekresultaten onder ‘Afbeeldingen’. Je was daar altijd zo trots op en dat wil ik zo houden, hoewel jouw ogen nooit meer zullen zien en je handen nooit meer zullen Googlen. Dat zal ik voor je doen.
Vrijwilligerswerk
Binnenkort heb ik een afspraak om nieuw vrijwilligerswerk te gaan doen: digibeten wegwijs maken op de computer in Utrecht, zoals ik bij jou heb gedaan. Kan ik misschien mijn ongeduld afleren en didactische vaardigheden aanleren. Als het klikt, kom ik in elk geval nieuwe mensen tegen; vooral ouderen denk ik. Onder de mensen komen is stap één om met jouw dood om te leren gaan. Daarna moet ik me weer nuttig en gewenst gaan voelen, anders heeft het leven geen zin meer.
Tot later mam,
Tuur
Tuur
PS: Plotseling moet ik weer denken aan die anekdote op de familiebijeenkomst. Schaamteloos vertelde je hoe je had laten beetnemen door je ex-echtgenoot, die een alias had aangenomen van Thierry Velositov, een verbastering van Theo Vlug en van de achternaam van een ooit beoogd schoonzoon. Je zus noemde je ‘goedgelovig en naïef’ en dat was je zeker. Deze Thierry had een Facebookprofiel laten aanmaken door een handige werknemer en hij speldde je de gekste dingen op de mouw. Facebookvrienden kan hij niet gehad hebben, maar daar lette je niet op. Jij liet je vlijen en slaan. Vlijen met mooie verhalen en slaan, doordat hij bagatelliseerde wat er in jullie huwelijk was gebeurd. Blijkbaar had je deze Thierry Velositov blindelings in vertrouwen genomen. Tegelijk paaide hij jou met sterke verhalen ‘dat hij met Putin op jacht was geweest’ en met hem bevriend was. Een beetje als dat verhaal van de ex-minister van Buitenlandse zaken die in de dacha van Putin een gesprek had afgeluisterd en daarna moest aftreden. Je liet je uit vrije wil paaien en slaan, door dezelfde man met wie je getrouwd was geweest. Als eenzame ziel was je blij met alle aandacht. Bij deze herinnering, valt me de analogie met je huwelijk pas op. Heel misschien is er nog iets van terug te vinden in Facebook-messenger of in je e-mailcorrespondentie, maar het moet zeker tien jaar geleden zijn; waarschijnlijk langer. Pas toen je mij over deze Thierry verteld, viel Theo door de mand. Ondertussen had je jezelf wel voor gek gezet voor de hele familie.