Lieve mam,
Ik heb al je foto’s zo goed mogelijk geselecteerd, doublures eruit gehaald en ook de originelen bewaard op een aparte schijf. Er is dus niets verloren gegaan, in tegenstelling tot een plastic bak met zelfgemaakte familie-dvd’s, die ik achteraf bezien misschien iets te makkelijk, want ongezien heb weggegooid. Ik ga er maar vanuit dat je daarvan kopieën hebt weggegeven.
Op de computer staat nu Windows 10 in plaats van Windows 7. Ik kan er nu niet alleen op werken, maar bijvoorbeeld ook tv op kijken. Handig als ik hem eens mee wil nemen naar Duitsland. Hij is er niet per sé sneller op geworden. Daaraan kun je zien dat hij meer dan tien jaar oud is.
Nooit meer
Ik wilde heel graag je e-mail weer kunnen lezen en dat is gelukt. Je had me na de boekpresentatie nog een foto gestuurd met ‘Veel liefs ma’ en ‘Je staat erop’. Ik moest weer zo huilen, want je zult me nooit meer een foto sturen en me nooit meer vragen: ‘Bel je nog even als je weer thuis bent?’ Het verschrikkelijke ravijn van ‘Nooit meer’ opent zich steeds verder. Ik weet niet hoe ik daarmee moet leren leven, mam.
Verwijten
Voor ik je mail kan bekijken, zal er aardig wat tijd overheen gaan.
Ik kan nog steeds geen boek lezen. Ik ben ook bang voor wat ik zal aantreffen, vooral aan verwijten van je jongste dochter. Die paar mails die ze na je dood stuurde; de paar dingen die ze zei stonden bol van de impliciete en expliciete verwijten. Dus aan jouw e-mail ben ik voorlopig nog niet toe, al ben ik wel blij dat ik er weer bij kan en ze te zijner tijd kan lezen.
Tot morgen mam,
Tuur