Lieve mam,
Ik sta te mijmeren, kijk naar de schilderijen in mijn slaapkamer en moet huilen. Jouw handen hebben dit geschilderd, gekleurd en liefdevol ingelijst en je geest heeft deze beelden voor zich gezien. Nooit meer zul je iets maken, geen foto, niets: nooit meer.
Als ik ‘mama’ zeg, is het alsof ik je naam roep en omdat je nooit meer antwoord zult geven, moet ik steevast huilen. Toch lijken de buien iets minder heftig en iets minder frequent de laatste dagen. Maar ik voel me zo ontzettend, zo tomeloos eenzaam zonder jou, mam. Een gevoel dat ik nooit eerder heb gehad. Wat er ook gebeurde; jij was er altijd. Gek genoeg niet, toen Bert doodging, je enige grote liefde ooit. Ik ben dat niet vergeten en heb je dat ook nooit vergeven. Het speelde een rol in mijn afweging om bij je weg te blijven in je stervensfase. Vreselijk stom, maar ik heb het wel gedaan. Ik zal nieuwe ‘zin’ in het leven moeten vinden, anders worden de komende jaren heel zwaar. Verstrooiing als lezen, tv-kijken of muziek luisteren, boeit me nog steeds niet. Heb wat aan je foto’s en mijn weblog gewerkt en aan de provider gevraagd een offerte te maken, zodat je weblog online blijft de komende 15 jaar. Dat zal een paar duizend euro gaan kosten, maar dat is je nalatenschap voor mij ruimschoots waard. Ik vond door op je naam te Googlen twee resultaten die ik nog niet kende. Op de website van de historische vereniging Moerkapelle sta jij met je leerlinge Janie Vermulm en op DigifotoPro heb je op 20 oktober 2024 je laatste foto geplaatst. Je was toen al aan je baarmoeder geopereerd, wist dat je een agressieve vorm van kanker had en was depressief. Ik vind het daarom heel bijzonder dat je ondanks dat nog aandacht had voor je foto’s. Ondanks alles probeerde je af en toe je rug te rechten, blijkbaar. Bewonderenswaardig, mam.
Tot later,
Tuur
PS: Nu ik al je foto’s bekijk, valt me pas op dat er vrijwel niets tussen zit waar je twee stiefkinderen op staan. Ze gingen vroeg uit huis, dat is waar. Ze staan op een enkel familiefilmpje uit de jaren zestig en er is een enkele foto van Niki en mij als peuters, maar puberfoto’s van hen, zijn er niet. Van Niki was er één met een passe-partoutje eromheen. Die heb ik naar haar toegestuurd. Van Peter vind ik niets. Het is alsof je hen hebt uitgewist en, mocht dat zo zijn, dan heeft hun eigen vader daar grif aan meegedaan. Alles om jou te behagen. Op vakantie, waren ze er ook nooit bij; het zal hun ook niet gevraagd zijn. De auto was al vol genoeg met twee volwassenen en vier kinderen. Maar de vanzelfsprekendheid van hun afwezigheid, daarover verbaas ik me nu. Maar misschien is het niet willens en wetens gebeurd; ik durf het Niki en Peter niet meer te vragen en jij en Theo zijn niet meer ter verantwoording te roepen. Het zou alleen zin hebben, als ze er zelf over willen praten, met mij of je andere drie kinderen en dat verwacht ik niet meer. Maar dat zij veel te kort gekomen zijn, is mij al heel lang duidelijk. Carine noemt jou ‘alleen maar lief’, maar zij is (understatement van het jaar) dan ook niets tekort gekomen. Ik denk er in elk geval anders over, hoewel je voor mij een fantastische moeder was. Er is niets meer te vragen. Ik ben de des te meer benieuwd naar de twee cd’s met opnamen van je antwoordapparaat. Peter zou daar veel op moeten staan in een tijd dat jullie nog met elkaar omgingen.