Lieve mam,
Het is een mooie, zonnige dag, mam. Ik heb jazz aanstaan en voor de komende dagen wordt zelfs echt warm nazomerweer voorspeld. Zaterdag een paar uur fietsen op Texel, denk ik, als ik het kan opbrengen spullen bij elkaar te zoeken: handdoek, zonnebrand, pet, water, vroeg op te staan en de fiets in de trein te laden. Ik zie op tegen het gevecht op het station, eventueel met andere treinfietsers die op hetzelfde idee gekomen zijn.
Het is altijd goed gegaan richting Alkmaar, maar toch, ik ben emotioneel kwetsbaar en labiel, daarom zit ik nog steeds niet in Duitsland. Te ver, en als ik ergens mijn eenzaamheid benadruk, dan is het daar wel.
Enthousiasme
Ik zou je op de terugweg gebeld hebben, in mijn enthousiasme vertellen over ontmoetingen onderweg, het duinlandschap en de Slufter die jij ook kent. Dat kan allemaal niet meer en van het idee alleen al moet ik huilen. Vandaag is het weer erger dan gisteren, mam. Hoe moet dat nu verder? Ik kan nauwelijks verdragen dat ik je moet missen. Ik ben ongedurig, weet niet wat te doen. Ik zou moeten wandelen, maar doe het niet. Er is niets. Als ik langs de singel ga lopen, kom ik langs je huisje dat niet meer van jou is. Ik snap niet waarom het verdriet en de wanhoop steeds in volle hevigheid terugkomen, net als het wat beter lijkt te gaan.
Veel liefs,
Tuur
PS: Sinds lange tijd liep ik weer eens door park Bloeyendaal. Hoewel de zon scheen, voelde en zag ik niets. Het enige wat me opviel, was dat alle passanten honden bij zich hadden. Hoewel ik hondenliefhebber ben of was, ergerde ik me daaraan. Vooral omdat het me herinnert aan het Roemeense bijtertje dat in je laatste maanden bij je werd gestald, hoewel je daar helemaal de energie niet meer voor had. Mocht ik depressief zijn, mam, dan is het erger dan ooit, hoewel ik me had voorgenomen het nooit meer te laten gebeuren.