Lieve mam,
Vandaag heb ik voor het eerst het filmpje waarin je vertelt over je Surinaamse jeugdvriendje Henry Netto en buurvrouw Joke met wie je je verwant voelde omdat ze ook een kankerdiagnose had, zonder tranen kunnen afkijken. Ik was gewoon blij dat ik je even kon zien en je stem horen.
Ik ga het nog vaak zien, zodat je heel even niet zo ver weg lijkt, of misschien toch ietsje verder dan gisteren, toen ik er nog wel om moest huilen. Ik ben benieuwd hoe dit verder gaat; of ik een terugslag krijg, of dat het anti-depressivum echt is gaan werken.
Parelgrijs
Door het bekijken van de verschillende stukjes film, bijvoorbeeld met je jongste dochter Charléne in Frankrijk, of aan het strand in Callantsoog, valt me op dat je je haar tot ongeveer tien jaar geleden blond kleurde en het daarna parelgrijs werd: je eigen kleur. Een kleinigheidje waarbij ik eerder nooit heb stilgestaan
Rouwen
Sinds maanden een uurtje muziek aangezet. Weliswaar, tegen mijn gewoonte in op de achtergrond, maar het stond me niet meteen tegen. Ik was het al een paar dagen van plan, maar moest er bijna letterlijk naartoe groeien. Rouwen is een moeizaam proces mam, vooral om jou. Bij je aanbidders Bert en Theo had ik dat niet. Jammer dat we nooit bepraat hebben hoe jij het afscheid van je ouders hebt ervaren. Je had waarschijnlijk geen tijd om te rouwen, want je had je kinderen nog om voor te zorgen.
Normale dag
Ook voor het eerst sinds tijden min of meer normaal gegeten, zodat ik waarschijnlijk vandaag niet verder ben afgevallen. Komt doordat ik weer eens een hele dag op ben geweest en wat administratieve dingen heb gedaan, bijvoorbeeld gezorgd dat je weblog weer bereikbaar is en je zus Clara een tweede kaart gestuurd om haar een hart onder de riem te steken, voor zover dat nog kan bij het doodvonnis dat ze heeft gekregen. Zij ziet het onder ogen; jij kon dat niet, waardoor we geen afscheid van elkaar hebben genomen. Dat doet nog steeds pijn.
Venlafaxine
Ondanks alles goeie voortekenen, mocht ik onverhoopt verder willen leven zonder jou. Had de huisarts misschien toch gelijk met de ‘lichtpuntjes’ die ze zag? Of Venlafaxine dat 30 jaar geleden ook werkte toen Benno overleed, is gewoon een wondermiddel. Dat alleen dit spul mijn levenswil gaat terugbrengen, geloof ik niet. Als ik erdoor uit mijn lethargie kom, is dat al heel wat.
Mein Kamf
Truste mam, het is zo laat geworden, omdat ik een roman heb uitgelezen van maar liefst 850 pagina’s. In het Duits nog wel. Alleen Mein Kampf was ongeveer even dik, maar minder spannend. Grapje.
PS: Voor het eerst in maanden een dag niet om je gehuld. De leegte blijft dezelfde. Als mensen vragen hoe het gaat, zeg ik dat pijn went, of dat je dood draaglijk wordt. Ze willen toch geen verdriet zien. Mijn levenswil wordt er niet groter door. Ik heb nog steeds nauwelijks trek en eet veel te weinig. Lekker goedkoop in de boodschappen.