Lieve mam,
De laatste dagen heb ik twee keer een uurtje muziek aangehad, zonder dat het me direct tegenstond. Die horde is genomen. Ik denk dat ik nooit meer door je straatje zal fietsen, maar zeker weet ik dat niet. Ik ben niet nieuwsgierig je huisje te zien, nog niet.
Toen ik maanden geleden je filmpjes keek, vooral die over Henry Netto, buurvrouw Joke en jij op het besneeuwde strand van Callantsoog, huilde ik van radeloosheid, omdat ik wist dat je nooit meer iets anders zou zeggen en dat ik je nooit meer anders zou zien. De laatste weken speelde ik de filmpjes af om je stem niet te vergeten en steeds huilde ik uit heimwee en gemis. De laatste dagen huil ik uit schuldgevoel, omdat ik langzaam afstand voel ontstaan. Je stem kan ik dromen en wat je erbij zegt. Ik kan ze zien wanneer ik maar wil, dus bang om je te vergeten hoef ik niet te zijn,
Platonische liefde
Langzaam leer ik te leven tussen de tranen door, zoals je boodschappen doet tussen de regenbuien door. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat je er niet meer bent. Bijna. Ik heb ook niemand meer nodig die mijn tranen ziet. ‘Vrienden’ die er sinds je overlijden niet waren, wil ik niets meer over jou vertellen. Je bent alleen nog maar van mij. Gek is het wel: om mijn beste vriend Benno heb ik wel tien jaar, bij vlagen, hartstochtelijk gehuild. Ik denk dat het komt doordat hij mijn eerste zelfgekozen (platonische) liefde was. Het lijkt erop dat ik dat om jou niet ga doen, mocht ik tijd van leven hebben. Ik heb immers nooit voor jou als moeder gekozen; jij wel voor mij. Zoiets moet de verklaring zijn.
Afvallen
Ik denk dat de verandering vooral komt door het anti-depressivum. Niet veranderd is dat ik nauwelijks de wil heb om op te staan, laat staan om te eten. Als ik voor mezelf kook, dan prop ik me vol om de schade een beetje in te halen. Het smaakt me ook als vanouds, alleen doe ik er langer mee. Drinken doe ik niet meer sinds mijn wekelijkse biertje en borreltje bij jou zijn weggevallen. Ook daardoor val ik nog steeds af: acht kilo al, sinds jij bent overleden. Komt vaker voor bij liefdesverdriet, heb ik gehoord. Ik had altijd wat overgewicht en behoorlijk wat buikvet: dat is bijna helemaal weg en ik heb inmiddels bretels nodig om mijn broeken op te houden. Ik kan nu mijn ribben weer voelen, mijn schouderbladen, mijn horloge draait los om mijn pols en mijn stress-eczeem is weer teruggekomen.
Gaat het nu beter met me? Ik zou het niet weten, al was het maar omdat ik een terugslag kan krijgen. Alles wat ik doe, heeft nog steeds geen enkele betekenis voor me, of het moesten mijn wekelijkse kaartjes aan je zus Clara zijn.
Veel liefs,
Tuur
PS: Het wordt langzaam langer licht, de wereld ruikt soms al een beetje naar lente en twee dagen geleden voelde ik al even de zonnewarmte op mijn gezicht. Als ik straks weer een rondje kan fietsen, helpt me dat misschien verder op weg. Zeker is dat ik dan wel meer moet gaan eten.