Lieve mam,
Gisterenavond dacht ik nog: ‘Zal ik iets gaan lezen’, vanmorgen kwam ik weer mijn bed niet uit om boodschappen te gaan doen. Als ik niet vroeg ga, is het brood op. Zelfs de vriezer is leeg; dat is in twintig jaar niet gebeurd. Morgen zal ik wel moeten, want dan heb ik echt niets meer in huis. En dan nog heb ik een korst oud brood en een pot kikkererwten en broccoli.
In de afgelopen weken alleen af en toe een bonusaanbieding meegenomen van de AH als ik van je huisje kwam. Daarvan heb ik geleefd. Maar nu is zelfs het toiletpapier op. Ook nog nooit gebeurd. Fruit komt uit de pruimenboom in de tuin die heel veel pruimen geeft sinds ik hem heb laten snoeien, twee jaar geleden. Bijna gehalveerd eigenlijk. Blijkbaar stopt de boom zijn energie nu niet meer in verdere groei, maar in vrucht dragen. Toen je in de hospice lag, maakte ik een wrang grapje over de kersen die ik voor je gekocht had, namelijk dat je met vijf gemalen kersenpitten zelfmoord zou kunnen plegen. Het werd me niet in dank afgenomen door je andere kinderen. Het was ook wel erg wrang.
Cyanide
Gisteren toch maar weer gegoogeld: in alle pitten van steenfruit, dus ook van appels, kersen en pruimen zit een stof die in het lichaam wordt omgezet in cyanide. Slik je de pitten heel door, is er weinig aan de hand, want dan poep je ze ook weer heel uit, vermaal je ze, dan zou je er dood aan kunnen gaan. Ik las dat vijf gemalen kersenpitten al genoeg zijn. Schijnt wel een pijnlijke dood te zijn. Heb nu voor het eerst pruimenpitten te drogen gelegd op een schoteltje en er komen er meer bij. Of tien gemalen pitten genoeg zijn, zal ik moeten uitzoeken; weinig zin om zwaar invalide uit een coma te ontwaken. De dood hangt in mijn eigen boom als ik omhoog kijk. Een geruststellende gedachte dat ik je misschien achterna kan, mocht ik dat dat echt willen. Dan zou ik wel eerst zoveel mogelijk zaken willen afsluiten. Eerst maar eens een euthanasieverklaring tekenen en een concepttestament opstellen, maar energie heb ik er niet voor.
Stilgevallen
Ik ben net als jij, in het laatste jaar voor je dood, volkomen stilgevallen. Ik schoon je fotocollecte op en schrijf je elke dag een brief en soms meerdere. Dat is het.
Ik weet dat ik in beweging moet komen, al is het letterlijk, want door te veel zitten: op de bank of achter de computer, is mijn hernia weer terug waar ik de laatste weken last van had en waarmee het weer iets beter leek te gaan. In beweging, onder de mensen komen is de enige manier om met jouw dood om te leren gaan. Zo ging het met Benno ook: ik ben gaan ligfietsen, ging naar festivals en zo ontmoette ik mijn eerste echte lief. Stil blijven zitten, zoals ik nu doe, helpt zeker niet.
Fotocamera
Op de foto die nu op mijn bureaublad staat, heb je je fotocamera in de hand: de camera waarachter je je het liefst verschool om zo zelf buiten beeld te blijven. Jammer dat je je bril niet boven op je hoofd had, dat zou het beeld completeren.
Veel liefs en tot later mam,
Tuur