Lieve mam,
Nu ik erachter ben wat jou emotioneel heeft geknakt: al vanaf je puberteit veel te grote verantwoordelijkheden dragen voor veel te veel kinderen, zonder daarvoor ooit erkenning te hebben gekregen, zal ik je vanaf nu wat minder schrijven.
Waarschijnlijk ga ik weer een tijdje een anti-depressivum proberen, hoewel de situatie nu anders is dan dertig jaar geleden, na de dood van Benno en de liefde van Lia. Destijds bleef ik jarenlang kampen met een gevoel van onverschilligheid, omdat ik na de dood en de liefde ‘alles’ wel meende te hebben meegemaakt. Nu voel ik me al maanden wanhopig en dat is iets anders dan onverschilligheid. Waarbij een anti-depressivum me nu zou moeten helpen, weet ik niet: jij komt er niet mee terug. Ga ik dan minder huilen? Mijn gevoelens voor jou wil ik er niet mee verdoven. Wat tot nu toe het beste werkt, is zo lang mogelijk op bed blijven liggen en dan gaan lezen of schrijven.
Betekenis
Slapen bekort de tijd waarin ik om je kan treuren. Zo simpel is dat. Ik wil verder leven als ik het gevoel heb dat ik voor iemand van betekenis kan zijn, zoals voor jou. Werk of vrijwilligerswerk zal daarvoor nooit genoeg zijn. Een nieuwe liefde lijkt mij de enige weg om mijn levenswil weer aan te wakkeren, maar dat zie ik niet gebeuren, gezien mijn successen in het verleden. Maar gering succes in het verleden, betekent natuurlijk geen garantie voor de toekomst. Het zal ook nog een bestendige liefde moeten zijn en niet slechts afleiding, zoals ten tijde van de dood van Benno. Tot dan blijft het bij een paar keer goed voor mezelf koken per week en drie vastendagen. Ik merk al dat ik minder boodschappen hoef te doen. Sinds je dood val ik langzaam af, maar heb nog steeds een paar kilo te veel bij me. Ik ben benieuwd hoe het zal zijn als ik mijn buik helemaal kwijt ben. Dat is al in geen dertig jaar meer gebeurd. Pas over een half jaar verwacht ik dat het zover is en dan ben ik vier maten gekrompen en zal zo’n 73 kilo wegen. Dat is nu ruim 78. Mijn horlogebandje zit los; daaraan voel ik dat ik vet verlies over mijn hele lichaam.
Ik ervaar het afvallen als een interessant en spannend experiment, temeer ik altijd al gezond at, maar nu veel minder en vrijwel niet meer drink. Mochten de dagen lengen en de zon weer gaan schijnen dan verdwijnt mijn ‘nieuwe matigheid’ wellicht weer en anders wacht ik rustig af waar mijn experiment eindigt. Een obees zou een moord doen voor mijn discipline en zelfbeheersing, maar jij moest ervoor overlijden en dat gun ik niemand.
Elke dag probeer ik een half jaar van je verzonden e-mail te bekijken. Ik hoop zo nog iets te vinden van wat je bezig hield, maar behalve de verkrampte correspondentie met je jongste dochter, blijkt vooral dat je echt geen vriendinnen had en je doodeenzaam moet zijn geweest. Ook qua mailverkeer zat je in de tang van je manipulantendochter: zij en haar kinderen ontvingen meer dan driekwart.
Doodsangst
De meeste mails waren voorzien van zwaar gecomprimeerde en dus vage foto’s zonder commentaar, vaak verder verprutst doordat je de achtergrond had vervaagd of er een digitaal lijstje omheen had gedaan die de helft van een beeldscherm vulde. Ik ben nu ruim over de helft en zie vooral op tegen de mail uit het laatste jaar van je leven. Het zal wel minder zijn, want toen maakte je bijna geen foto’s meer.
Maar misschien ga ik ook iets terugzien van je doodsangst, bijvoorbeeld in mails aan je zus of broertjes.
Veel liefs,
Tuur
PS: Altijd maar weer die ouwe dwergteckel in de verzonden e-mail aan je manipulantendochter. Je had niks beters te doen dan het onnozele beest fotograferen dat je aan huis gekluisterd hield. Een klein tyfusbeest, waarmee Carine me chanteerde en mijn laatste maanden met jou verpestte. Omdat ze me niet meer aankeek en het alleenrecht op jou had verworven. Zelfs toen je al doodziek was, werd je nog met honden opgescheept. Sorry mam, voor mijn plotselinge woede-aanval.