Lieve mam,
In de hospice hebben we eendrachtig voor je gezorgd en onze geschillen aan de kant gezet, omdat jij dat wilde en het feitelijk je laatste wens was; nu verheug ik me erop je jongste drie voor altijd gedag te kunnen zeggen: de dief, de manipulant en de verwijtenmaker, zoals ik ook met mijn oudere halfbroers heb gedaan. Dat spijt me heel erg voor jou als moeder, maar het zij zo. Je bent er niet meer om te bemiddelen of te verzachten.
Een positief gevolg van jouw dood is dat Tony een echte vriend blijkt. We hebben vandaag weer gefietst, door het bos naar Lage Vuursche, een route die ik ook met Theo heb gereden een paar jaar geleden. Theo reed wel harder, maar die was dan ook pas 90. Grapje. Theo reed op een peperdure elektrische fiets en Tony op een racefiets en hij moet nog fietsconditie opbouwen. Hij blij, want ik laat hem nieuwe routes zien en zorg dat hij niet stilvalt, en ik heb weer een fietsmaatje als dit doorzet.
Afrikafestival
Dankzij jou mam, heel erg bedankt. Morgen verder: dan ga ik met Erik en zijn vriendin naar het Afrikafestival in Hertme. Ik ga vooral om twee oudere dames weer te ontmoeten: Janne en Joke. Joke met zuurstofflessen en al, omdat ze COPD heeft, en Janne is gescheiden en blijkt een dochter te hebben. Ze was een beetje ondeugend, maar ik vond haar als vrouw niet erg aantrekkelijk, staat me bij.
Euthanasieverklaring
Tussen je bankafschriften vond ik een incasso van de NVVE. Je had zelfs een euthanasieverklaring die je jaarlijks moest bevestigen bij de huisarts. Ik vond het heel dapper, maar het was niets voor jou.
Geen regie
Je hebt zelden regie genomen over je eigen leven. Waarom zou je het wel doen toen de dood naderde? Zelfs voor het versnellen van de dood door palliatieve sedatie, was je te laat. Je kon niet meer aangeven wat je wilde, dus stierf je na vijf dagen hospice op eigen kracht met hulp van een morfinepomp en slaapmiddelen.
Morgen meer.
Veel liefs,
Tuur
PS: In jouw e-mails stond nooit een onvertogen woord, behalve als het om Theo ging.