Lieve mam,
Een gelukkige hand van kerels kiezen, had je niet. Daarna brak je losbandige periode aan, waarbij we samen bluesfestivals afliepen en jij backstage ging om je zoon te introduceren bij “Bluesmen”. Zo heb ik nog gepraat met Katie Webster en een gitarist van Muddy Waters van wie ik fan was.
Het waren ook vijf jaar van toenemende eenzaamheid, geïsoleerd in Geldermalsen, hoewel je toen nog auto reed. Je deed er zelf niets tegen, had nauwelijks vriendinnen, alleen de namen “Sonja” en “José” staan me bij. Uiteindelijk haalde Carine je terug naar je geboortestad, kwamen er kleinkinderen en leefde je op. En weer had iemand anders de loop van je verdere leven bepaald.
Backstage
Aan je “licht wilde periode” wilde je niet graag herinnerd worden: na de scheiding van je ‘kut-Marokkaan”, je tweede echtgenoot die diende om van de eerste af te komen, de vader van drie van je kinderen. We liepen samen bluesfestivals af; je bracht me backstage in contact met bluesartiesten als Jimmy Rogers. We keken naar the Red Devils en Screaming Jay Hawkins in Ospel en naar Fats Domino waar ik in een hotel in een stoel sliep en jij een nacht had met een bandlid, nadat ik je de condoom had gegeven die ik in mijn portemonnee had. Je was er blij mee, maar of je hem gebruikt hebt, weet ik niet. Ik vermoed van niet, gezien je persoonlijkheid die gewend was om door mannen te worden overlopen, bepraat en bespeeld.
Marie-Johanna
En je bent door Carine opgehaald uit een Amsterdamse hotelkamer, kotsmisselijk en daas van de per ongeluk gerookte marihuana van blueszanger Johnny Copeland. Het tekent je naïviteit. Over hem had je het nog wel eens; voor je andere avonturen schaamde je je, omdat je drie andere kinderen je die schaamte aanpraatten. Hoe je op de hotelkamer van Copeland terechtkwam, weet ik niet. Ik was niet in de buurt, geloof ik. Ze zijn allemaal dood, net als jij. Je zal toen begin vijftig geweest zijn, eindelijk in het volle leven en voor even onafhankelijk. Voor heel even.
Veel liefs,
Tuur