Lieve mam,
Waarschijnlijk ben je een heel leven lang op zoek geweest naar erkenning door je kinderen. Je cijferde jezelf daarvoor helemaal weg. In ruil voor je onvoorwaardelijkheid werd je het slachtoffer van manipulatie en verwijt. Ik haakte af in de eindfase van je leven. Als ik dat had begrepen, zou ik niet voor mezelf gekozen hebben, maar je onvoorwaardelijkheid hebben beantwoord.
Aan Theo’s en Bert’s sterfbed kon ik wel onvoorwaardelijk zijn. Jou en de situatie heb ik op de valreep verkeerd begrepen en ik koos voor mezelf. Dom en kortzichtig. Wel het beste voor mij, maar niet voor jou.
Laag zelfbeeld
Je jongste dochter en jij hebben een vergelijkbaar laag zelfbeeld. Jij gaf alles om maar ‘lief genoeg’ gevonden te worden. Je jongste dochter doet diametraal het tegenovergestelde, gedreven door dezelfde stoornis. Ze heeft het maken van verwijten tot tweede natuur ontwikkeld, omdat vrienden en familie niet aan haar verwachtingen voldoen. Jij heeft daaronder het meest geleden. Wat je ook gaf of deed, het was nooit genoeg. Charléne raakt er mensen door kwijt, waardoor ze precies de bevestiging krijgt die ze niet wil: ‘Zie je wel, niemand vindt me aardig’, waardoor haar lage zelfbeeld nog verder daalt.
Geven
Charléne zoekt openlijke bevestiging, jij hoopte dat ‘geven’ genoeg zou zijn om gezien te worden. Bij sommige mensen werkte dat, zoals bij mijn vrienden Tony en Erik die je die waardeerden om je gastvrijheid. Je eigen dochters maakten passend gebruik van je onvoorwaardelijkheid en namen je alles af. Je was, sinds Carine achter je kwam wonen, niemand meer, gedegradeerd tot hondenoppas, overladen met verwijten door je andere dochter.
Geen speelruimte meer
Ten laatste, toen Carine jouw huis als het hare ging beschouwen, werd je elk speelruimte, het laatste beetje autonomie ontnomen om zelf iets te willen. Je had alleen nog het fotograferen rond je huis.
Je maakte jezelf als hondenoppas definitief tot gevangene van je oudste dochter. Carine zoog je leeg als de kanker die je velde. Je hebt niet voor niets honderden foto’s van de hond gemaakt. Dan hoefde je de deur niet uit. Je impliciete gevangenschap zal er ook wel de reden van zijn geweest dat je nooit meer bij me kwam. Ik besefte pas dat je kinderen parasieten waren, toen je stierf aan de baarmoeder, waarmee je hen had gebaard.
Nooit voor jezelf opgekomen
Waarom ben je nooit voor jezelf opgekomen en kon charmeur Bert V. en mijn verwekker je zes jaar aan het lijntje houden, alvorens hij je bezwangerde? Daarna nog eens voortijdig door een tirannieke echtgenoot, waarna je je verpandde aan een jaloerse Marokkaan, waarschijnlijk om hem aan een verblijfsvergunning te helpen. Ten slotte heb je je in de mangel laten nemen door je eigen dochters.
Onvoorwaardelijke liefde
De enige zichtbare waardering kwam van kleindochter Lyra en je zus Clara die ook in jouw stervensdagen aanwezig waren. Zij waren de enigen die de onvoorwaardelijke liefde gaven die je zelf gegeven hebt. En misschien je jongste zoon ook wel. Door hem niet te noemen, zou ik hem wellicht te kort doen.
Dag mam, tot later
Tuur
PS: Te zien aan je bankafschriften ben je doorgegaan met koken voor mij tot juni 2024, de maand van je kankerdiagnose. Dat is langer dan ik gedacht had.