Lieve mam,
Het wordt me steeds duidelijker dat de weg die ik bewandeld heb door je in de laatste maanden van je leven aan je andere kinderen over te laten, de juiste was. Ik had het me feitelijk al voorgenomen, kort na je baarmoederoperatie, waarin alle zorg voor jou door je dochters werd bedisseld.
Daardoor heb ik je in je laatste levensweken thuis, in de steek gelaten. Dat spijt me heel erg, maar het was de laatste mogelijkheid om hun te laten voelen dat ik enig kind ben: het enig kind van jou en Bert.
Dat ik niet meer naar je toeging, in tegendeel bewust wegbleef tijdens je laatste weken thuis, begreep ik zelf nauwelijks. Wat ik wel begreep, was dat ik het maar één keer kon doen. Je was immers stervende, al besefte ik dat maar half. Uit zelfbescherming, denk ik. De keren dat Charléne en Robert me belden met ‘Waarom kom je niet?’ ‘Ma is een zielig hoopje mens?’ en ‘Wat is er mis tussen jou en ma? En met mijn antwoorden: ‘Ik zal erover denken’ en ‘Ik stel mijn houding bij als de scanuitslag binnen is’, heb ik me zo hard en onvermurwbaar opgesteld, dat het mezelf verbaasde.
Enig kind
Ik begrijp nu voor het eerst waarom: Je bent alleen mijn moeder en ik wilde je niet meer delen. En ik was bereid om jou eronder te laten lijden. Vandaag lucht dit inzicht me op, en hoe het morgen is, weet ik niet. Nu je alleen nog maar van mij bent, kan ik waarschijnlijk ook je foto’s en profielfoto’s weer makkelijker onder ogen krijgen. Je andere kinderen hebben me een dienst bewezen mam, door me uit te sluiten van het asverstrooien. Misschien wordt het rouwproces nu ook makkelijker te dragen: Un bel di vedremo.
