Lieve mam,
Vandaag zo hard gegild dat ik er schor van ben geworden. Had met Carine afgesproken dat ik je foto’s en persoonlijke spullen zou uitzoeken en selecteren. Ik heb bijvoorbeeld een hele bananendoos met eindeloos veel kopieën van je digitale foto’s weggegooid. Moet een kapitaal gekost hebben van je AOW.
Je had ook veel van je digitale foto’s in albums gedaan. Wilde ik allemaal weggooien, omdat iedereen toch een digitale versie van bijna alle foto’s op usb-stick krijgt. Alleen de echt originele foto’s, vaak in zwart-wit met kartelrandje, aan de achterkant gedateerd in jouw onderwijzershandschrift en vaak nog voorzien van lijmresten, omdat ze ingeplakt hebben gezeten, heb ik in een bakje gedaan om nog eens te scannen. Van die familiekiekjes zal veel naar je zus Clara gaan,
Sta ik met Tony bij de milieustraat, begint hij plotseling in een album te bladeren, zegt ‘zonde’ en belt Carine of het niet alsnog bewaard moest worden. Dozen terug naar huis, dus. Bij Carine voor de deur en bij Tony in de auto heb ik de longen uit mijn lijf geschreeuwd: ‘Dank je dat ik het leuk vind om het leven van mijn moeder uit te wissen?’ en ‘Dan hadden we er afspraken over moeten maken, verdomme!’ Ze verstonden me niet, omdat schreeuwen en huilen blijkbaar slecht samengaat. Moet je blijkbaar een paar keer gedaan hebben. Ik voel me steeds radelozer, een portie wantrouwen maakt ook niet meer uit. Eén voordeel heeft het gehad; ik had anders ook een mapje weggegooid rond de uitvaart van je vader dat nu naar je zus kan. Daar zitten nog wat oude foto’s in en een briefje van jou. Zonder de ophef, zou ik het over het hoofd hebben gezien.
Hoewel ik gisteren, na een dag huilen had besloten dat jij mijn tranen vast niet zou hebben gewaardeerd, vandaag toch ook weer veel gehuild. In de eerste twee weken na je dood, had ik af en toe een niet-huildag, in totaal drie geloof ik, de laatste weken gaat het veel minder en heeft het machteloze verdriet de overhand gekregen. Zelfs je foto op mijn beeldscherm lacht me niet meer toe. Heb hem maar even weggehaald, omdat hij me ook aan het huilen maakt nu. Dezer dagen ga ik uitzoeken of therapie zinvol is; de psychologe waar ik nu kom vanwege mijn slechte slapen, kan me niet verder helpen. Alleen al het lezen van haar goedbedoelde adviezen en tips, kan ik momenteel niet opbrengen.
Dat jij er net meer bent, is zo onnoemelijk zwaar mama en zomaar doodgaan, zoals jij, is ook geen optie.
Veel liefs,
Tuur
PS: Naast alle foto’s op je computer, losse foto’s en fotoboeken die her en der verspreid lagen in kasten en kastjes, heb ik nu ook gekeken in de vier plastic rolbakken die onder je bed stonden. Fotoboeken vol over je kleinkinderen: voor Carine het meest, omdat ze drie kinderen had, voor Charléne en Robert veel minder, omdat ze slechts één, respectievelijk twee kinderen hebben. Ik ontbreek in de bakken en de tientallen albums, omdat ik geen kinderen heb. Het bevestigt slechts mijn uitzonderingspositie als liefdesbaby, en enig kind: ik hoor nergens bij. Ik ben er met terugwerkende kracht trots op.