Dag mam,
Vandaag bij de praktijkondersteuner van de huisarts geweest (die jij nog eens geweigerd hebt, toen het om een indicatie voor thuiszorg ging). Vergeten te vragen wat haar professie is. Psycholoog of maatschappelijk werker zou wel handig zijn. Ga ik volgende keer doen.
Ik heb verteld waar Carine en ik beiden mee zitten: dat we je in het jaar van je ziekte veel te weinig hebben aangeraakt en in de hospice geen afscheid van je hebben genomen. Dat ik me schuldig voel, omdat ik je niet heb proberen te beschermen tegen het gemanipuleer en de levenslange verwijten van je dochters. Daarop moest ik huilen, zoals ik daar bijna altijd om huil. Ook uitgelegd dat ik daarover in mijn omgeving niet kan praten, omdat er altijd een kans is dat het bij Carine terecht komt.
100 procent
Ik heb het voorbeeld gebruikt van de 100% aandacht die je als moeder te verdelen had. 50% ging als vanzelf naar je liefdeskind, dus naar mij en de andere helft werd opgeëist door je manipulantendochter. Hoeveel procent bleef er dan over voor je twee jongste kinderen? Beetje gechargeerd, maar wel helder voor een buitenstaander. En helaas, zover bezijden de waarheid is het niet.
Liefdesverdriet
En ik heb verteld dat ik jouw liefdeskind was en dus feitelijk kamp met het ergste liefdesverdriet dat denkbaar is, namelijk dat het nooit meer goed komt. En dat ik veel moet huilen, behalve als ik slaap, lees of aan jou schrijf.
Lach op mijn gezicht
Wat haar opviel was dat ik een lach op mijn gezicht kreeg toen ik over mijn eerste lief Lia vertelde die ik ontmoette na de dood van Benno en dat ik van plan was naar een optreden van Uta Köbernick te gaan, ondanks alle verdriet.
Haar uit je oren
Ook nog verteld dat je jongste zoon, Robert en ik prima met elkaar konden opschieten, zolang we elkaar niet bij jou ontmoetten, omdat dan vanzelfsprekend jouw aandacht naar mij uitging. In je kleine huisje verloor hij de concurrentiestrijd en dat stemde hem narrig. Dat uitte zich in botte opmerkingen uit het niets als: ‘Er groeit haar uit je oren’. Ik bleef op een gegeven moment weg als Robert bij jou zat, omdat ik hem jouw onverdeelde aandacht gunde en niet voor gek wilde worden gezet. Jij begreep dat en waarschuwde me als Robert wilde langskomen. Ik had daar geen moeite mee en gunde hem de voorrang.
Middenstandsgezin
Volgende keer wil ik met de praktijkondersteuner bespreken hoe moeilijk ik het vond om mijn draai te vinden in een middenstandsgezin, zonder culturele interesses. Dat gelukkig de Mytylschool daar iets te bieden had en later mijn leraar Duits op het VWO en je stiefzoon Peter, die helaas al vroeg uit huis ging en vijf jaar ouder was dan ik.
Aan het eind heb ik me nog even gewogen: iets onder de tachtig kilo. Een gezond gewicht, maar wel lager dan ik gewend ben. Kan komen doordat ik niet meer drink. Mijn eigen weegschaal is beter dan ik dacht, want die geeft ook 80 aan. Volgende week een nieuwe afspraak.
Tot later mam,
Tuur
PS: Wat heb je in godsnaam gedacht, mam met je lage zelfbeeld: ‘Als ik alles geef wat ik heb, gaan mijn kinderen vanzelf van me houden?’ Zoiets? Er is ook nog een gezegde als: ‘Als je ze één vinger geeft, nemen ze de hele hand. ‘ En precies dat is je deel geworden. Je bent tot op het bot gemanipuleerd en met verwijten werd je schuldgevoel aangewakkerd. En zo gaf je alles wat je had, zonder dat je er iets van belang voor terugkreeg, of het moest op je sterfbed zijn, toen we eendrachtig voor je hebben gezorgd. Beter laat dan nooit, zegt de cynicus dan.