Dag mam,
Vanmiddag een beetje van je as verstrooid in het binnentuintje tussen Wulpstraat en Gansstraat, vlak bij je huisje, samen met Carine. Bij het bankje waar we kort na je baarmoederoperatie nog hand-in-hand hebben gezeten. Het was herfst-zonnig met scherp en tegelijk pastel-vaal herfstlicht, waarin je een paar van de mooiste landschapsfoto’s hebt gemaakt.
De behoefte om je as te verstrooien kwam in een opwelling en ik heb Carine meegevraagd. Voelde goed. Zij weet net als ik niet meer wat ze met het leven aanmoet. Ze ziet net als ik niet voor zich hoe nog 20 jaar voort te gaan zonder jou. En dat is precies het punt: we kunnen ons niet voorstellen dat je er de rest van ons leven niet meer zult zijn, terwijl je er tot drie maanden geleden altijd was. Met al je aandacht en de ‘kleinigheden die je kocht’, je kookkunst tegen wil en dank, je nostalgie en heimwee naar vroeger, de dvd’s die je wilde opzetten van de oorlog of de kleinkinderen. Al was het maar om een gesprek te voorkomen. Het is er allemaal niet meer. Het was zo klein en zo veel.
Stoppen met eten
Tegen Carine heb ik gezegd dat ze gewoon kan stoppen met eten. Als het gevoel zo blijft, ga ik dat ook doen. Blijkt dat je kleindochter Lyra die er onvoorwaardelijk voor je was, haar eigen weg gaat en in de tussentijd nog maar twee keer bij Carine is geweest. Zo heb ik geen reden me te beklagen dat ik geen kinderen heb.
We hebben maar een pietsie as verstrooid: ik had een klein blikje gevuld en een theelepeltje meegenomen. Kunnen we binnenkort nog wat verstrooien in het Lodewijk Napoleon plantsoen waar je graag foto’s maakte. Carine schijnt te weten wat je favoriete plekjes waren. Op de Hooge Hoeven willen we ook nog iets verstrooien. Hoewel jij daar vereenzaamde, heb ik goede herinneringen aan die tijd. Het voelde knus en veilig, nadat je je tweede scheiding achter de rug had.
Tot later,
Tuur
PS: morgen een gesprek met de praktijkondersteuner van de huisarts over steun bij rouwverwerking en een bijgewerkte versie van mijn euthanasieverklaring inleveren.