Lieve mam,
Vandaag twee keer naar live-muziek geweest. In Het Muzieklokaal en daarna in Averechts. Het kostte moeite om in de benen te komen en heb ook niemand ontmoet, maar toch was ik bijna avondvullend onderweg en heb me vermaakt. Zowaar twee biertjes en twee jenevertjes op, de laatste vermengd met limonade. Vinden ze in het Muzieklokaal een gekke combi die ze inmiddels op de drankenkaart hebben gezet. Het leidde af van mijn verdriet om jou, dus ik moet het blijven doen, hoewel het niet leidt tot aansluiting met anderen.
Doe inmiddels wel mee met twee maatjesprojecten, waarbij ik nieuwe mensen tegenkom. De éne is Jan, een typische verzamelaar die alleen al vier computers heeft staan, terwijl hij er maar één nodig heeft. Net als jij kan hij niet ‘ontspullen’.
Ik begreep dat hij een maatje zocht, omdat hij eenzaam was en misschien is hij dat ook wel, maar volgens mij heeft hij meer vrienden en kennissen dan ik. Een erudiete kerel die op het vwo heeft gezeten, journalistiek heeft gedaan en historisch onderlegd is, maar uiteindelijk een heel leven lang heeft gewerkt in de distributie bij AH.
Rollen omgedraaid
Naar Jan neem ik de initiatieven om iets te ondernemen. Mijn tweede maatje heb ik net ontmoet en heet Karsten. Ik moest erg om je huilen tijdens de kennismaking. Was ook meteen duidelijk dat mijn hulpvraag een ernstige zaak is. Daar zijn de rollen vooralsnog omgedraaid. Hij neemt het initiatief en ik haak aan. Zo gaan we op Theo’s 92-ste verjaardag, 30 december naar Janine Jansen in muziekcentrum Vredenburg. Ik zoek afleiding, zoals ik ook deed toen mijn beste vriend Benno overleed. Het is de enige manier om te overleven. Vanavond lukte dat goed. Voor het eerst sinds je dood weer meer dan een enkel biertje gedronken. Thuis muziek luisteren en voldoende eten lukt nog steeds niet. Als dat zo blijft, ga ik in januari vragen om een hogere dosis anti-depressiva.
Liefs,
Tuur
PS: kreeg nog drie kerstkaarten met de beste wensen voor 2026. Ik probeer ze in dank te aanvaarden, omdat de afzenders tenminste aan me hebben gedacht, maar na zijn kritiek op je rouwkaart, is dit het eerste bericht van ‘vriend’ Michiel. Ondanks zijn goede bedoelingen; te laf om te bellen een half jaar na je dood. Moeilijk te verkroppen
Heb namens jou en mij een kaart gestuurd naar je zus Clara om de dood van je zwager Cees te gedenken. Natuurlijk niet met de beste wensen voor 2026. Er staat een door jou gefotografeerde vlinder op met jouw naam erbij. Dit zal ik, namens jou en mij blijven doen, zolang ik kan, evenals op haar verjaardag. Helaas niet in jouw mooie onderwijzeressenhandschrift, maar in mijn spastische gekrabbel.