Lieve mam,
Wat je oudste dochter tot een gewiekst manipulator maakt, is dat ze alternatieven voor wat zij wil bewust verzwijgt, ook als ze ze kent. Zo wil ze Robert per sé laten opdraven om grofvuil te versjouwen, hoewel ik net ervoor had voorgesteld dat ik best wil sjouwen, mits er een steekwagen zou zijn.
Dat verzwijgt ze voor hem in de verwachting dat Robert en ik onderling geen contact hebben. Zo smeerde ze ons vroeger de afwas aan, terwijl zij afwasbeurt had. Ik sprak haar daarop aan en ze zei doodleuk dat ze het ‘vergeten’ was.
Manipuleren als tweede natuur
Manipuleren als tweede natuur, zoals ze dat een heel leven heeft gedaan. Dat Charléne haar verafschuwt, kan ik meer dan billijken, maar ik vind het onbegrijpelijk dat Len er nog steeds geen weg in gevonden heeft en maar doorgaat met verwijten maken. Jij hebt je in de jaren negentig en de laatste vijf jaar van je leven honden laten aan-manipuleren.
Geen speelruimte
Vast heel gezellig voor je, had je wat te doen, maar je had geen millimeter speelruimte meer en Carine wist me tot aan je sterfbed te vertellen hoe ‘leuk’ je de honden wel vond. Nadat haar teckel was gestorven, lag er na drie dagen een Roemeens kneusje op de bank. En ach, wat vond je dat leuk. Het bleek een bijtertje met voedselnijd en zelfs als de buitendeur was afgesloten, durfde je hem niet uit het oog te laten. Eénzelfde paniekscène deed zich voor met de teckel in zijn nadagen. Daar zat misschien een maand tussen. Twee keer paniek om niks. En dat alleen nog maar waar ik bij was. Misschien had je al uitzaaiingen in je hoofd. Ik had met je te doen, maar kon net als Charléne niet tegen je manipulantendochter op als het om jou ging. Zij maakte de dienst uit en ik bleef in de laatste maanden van je leven zelfs zoveel mogelijk weg. Ik was het zat hoe ze me negeerde, treiterde en zorg weigerde, waardoor ik me pas op de drempel van de hospice realiseerde dat je stervende was.
Tekort geschoten
Ik heb dit al eerder opgeschreven in deze brievenreeks, omdat ik naar jou toe nalatig ben geweest en tekort geschoten. Naar jou willens en wetens, naar Bert uit onwetendheid. Maar wel voor de tweede keer. Voor Theo ben ik wel goed geweest, maar het vergoedt niet dat ik er voor jou veel te weinig was toen je terminaal werd. Ook de rasmanipulant ga ik gedag zwaaien als je materiële boeltje is geredderd. Dan ben ik eindelijk weer enig kind, jouw liefdeskind.
Liefs,
Tuur
PS: dit is de vijfde brief, vandaag geloof ik. Het is tien voor zes in de ochtend. Ook drie biertjes op, wat al lang niet meer gebeurd is.
Vooral ook Clara vragen naar jullie jeugd, want daar weet ik vrijwel niks van, alleen dat je invalkracht was op dezelfde lagere school waar je ook als kind zat en wat zij nog weet over je avontuur met mijn verwekker Bert.