Lieve mam,
De meeste mensen ontvangen meer e-mails dan ze versturen, gewoon omdat ze e-mail ontvangen van verschillende mensen. Jij verstuurde veel meer mail dan je ontving. In de eerste plaats, omdat je dezelfde e-mail eindeloos opnieuw verstuurde aan verschillende mensen. Blijkbaar heb je nooit geleerd om meerdere mailadressen te selecteren voor hetzelfde bericht. Daarnaast stuurde je eindeloos veel e-mails naar Jan-en-alleman met informatie die jou interessant leek, bijvoorbeeld over hoge bloeddruk of de gezondheidswaarde van broccoli. Dergelijke mail stuurde je dan ook nog door aan jezelf.
In 2018 en 2019 verstuurde je 1100 e-mails, voor mij te veel om zelfs maar te bekijken. Er zaten meestal foto’s bij, commentaar ontbrak veelal, omdat dat te moeilijk was voor je éénvinger-typevaardigheid. Je verwachtte wel bericht terug. Je jongste dochter zag het als e-mailspam en liet meermaals weten dat ze niet geinteresseerd was in de slechte kwaliteit foto’s die je doorstuurde. Haar kritiek was een schreeuw om jouw aandacht, zoals jouw e-mails een schreeuw om onze aandacht was. Ik gooi nu de meeste e-mail die niet aan mij persoonlijk gericht is ongezien weg, alle mail waarin laagresulutie-afbeeldingen zitten en die met links naar onzinnige medische onderwerpen. Eigenlijk ben ik alleen nog op zoek naar foto’s waar jij goed op staat. Dat jij te veel e-mail verstuurde om te kunnen bekijken, vanachter jouw ongelukkige kinderbureautje had ik niet verwacht. Zo verdreef je de de eenzaamheid en de verveling, zeker in de winter. Het spijt me dat ik me nooit gerealiseerd heb, hoe eenzaam je was, mam. Ik had het in elk geval niet voor je kunnen oplossen en zelf nam je geen initiatief. Je afwachtende karakter was het kernprobleem en daaardoor konden je dochters je levenslang te grazen nemen.
Zachte ogen
Ik vond nog een e-mail die ik blijkbaar aan je had doorgestuurd over Lia’s liefde-op-het-eerste-gezicht die ik herkend had. Je vond mijn opmerking over haar ‘zachte ogen’ prachtig en het gaf aan hoezeer je me de liefde gunde. Ik moest erom huilen, zoals ik de laatste dagen weer tomeloos verdrietig ben.
Jazz op Tilt
Vanavond eens een nieuw café proberen waar jazz gespeeld gaat worden. Althans, nieuw: het heette vroeger ‘De Lange Juffer’ en nu ‘Café Tilt’ en 25 jaar geleden kwam ik er een enkele keer. Nu ga ik om onder de mensen te komen. Het is mijn enige kans op overleven: ergens nieuwe ‘zin’ in het leven vinden. Het klinkt dramatisch en zo is het ook bedoeld.
Tot later mam,
Tuur
PS: Bij Café Tilt geweest. Veel herrie en hoewel er plek was om te zitten, voelde ik me niet vrij ergens aan te schuiven. Een La Chouffe kostte zes euro. Neem thuis nog een Affligem. Jij kocht het allemaal zo trouw voor mij. Waar ik ook ben, wat ik ook doe: overal ben jij en ook weer niet en daarom trek je tranen, steeds weer, dag en nacht. Het wordt niet minder. Vandaag blijft het eten bij een stukje pizza van gisteren, twee peren en een paar rijstwafels straks. Een voordeel heeft mijn gebrek aan eetlust, namelijk dat één La Chouffe al in de benen zakt. Ben blij dat ik nu op het terras buiten zit, tussen de rokers. Binnen is paniekjazz aan de gang. Weet dat ik hier niet meer naartoe hoef. De rijstwafels met kaas zijn lekker, weet alleen niet meer waar ik ze gekocht heb. Bij Dirk, denk ik. Verpakking te bewaren. Ik ga afsluiten met een Affligem, mam. Ik mis je zo ontzettend dat ik geen woorden meer heb.