Lieve mam,
De laatste dagen huil ik vooral als ik het zelf heb opgewekt. Ik hoef alleen maar een paar keer ‘mama te fluisteren’. Ook de brieven uit de eerste weken na je dood die ik nu op je weblog plaats, roepen tranen op. Ze halen herinneringen naar boven over ‘misbruik’ en je hulpeloosheid in de hospice.
Sommige dingen vervagen al een beetje en zou ik moeten teruglezen. Je huisje hoef ik niet meer te zien en zegt me ook weinig meer. Ik kan me voorstellen dat het weer moeilijk wordt als er iemand anders in komt wonen. De bus met je as staat nu nog tegen de verwarming, vlak naast mijn bed. Hoewel ik er niet bang voor ben, werd ik vannacht voor het eerst onrustig van het idee. Bij deze heb ik het tasje in de schuur gehangen.
Concept-euthanasieverklaring
Vanmiddag naar de huisarts met een concept-euthanasieverklaring, Ben benieuwd of dit zo getekend en door de beugel kan. Ga ook om een anti-depressivum vragen. Toen Benno overleed, heb ik het ook een poos gebruikt. Het hielp: op een dag zag ik de zon weer in het water schijnen en kon ik het afbouwen.
Ik weet niet hoe lang ik nog doorga met je bijna dagelijks schrijven. Als de afstand tot jou en de herinneringen groeit, is het misschien minder nodig. Ik merk ook dat je profielfoto’s op mijn computers en je laptop me momenteel minder doen. Nu ik dit allemaal opschrijf, ga ik me schuldig voelen. Ga ik je vergeten, mama? Ontstaat er afstand, zonder dat ik dat wil? Ik weet het niet. Wat hetzelfde blijft, is dat ik nog steeds niets voel en alles leeg en zinloos is.
Liefs, Tuur
PS: Bij de huisarts geweest met een concept-euthanasieverklaring. Ik moet er nog zo aan toevoegen welke omstandigheden voor mij ondraaglijk zijn. Ik denk zelf aan verlamming na een hersenbloeding, niet meer zelfredzaam zijn, niet meer voor mezelf kunnen zorgen, geheel of grotendeels afhankelijk zijn van zorg in een zorginstelling en niet meer zelfstandig naar de wc kunnen. Dat soort dingen. Ik moet nog uitzoeken of die onder het ondraaglijkheidsbeginsel van de euthanasiewet vallen. Zijn te vinden op een website. Het opstellen heeft meer voeten in de aarde dan ik dacht, maar jou is het ook gelukt. Verder een afspraak gemaakt met de praktijkondersteuner. Zou ik ook gesprekken mee moeten kunnen voeren. En misschien kan ik om een vrijwilliger (buddy) vragen via Humanitas om me te ondersteunen bij de rouwverwerking. In een uiterst geval kan ik altijd nog om een anti-depressivum vragen. Bij de huisarts kon ik de tranen niet bedwingen en ook nu ik dit schrijf, huil ik. De woede over hoe je dochters je een half leven lang misbruikt hebben, blijft mijn verdriet aanwakkeren. Veel en hartstochtelijk gehuild vandaag, waar het de laatste dagen iets beter leek te gaan. Soms huil ik uit woede over wat je is aangedaan en wat je je hebt laten aandoen, omdat je dacht alleen zo een goede moeder te zijn; vanavond vooral, omdat ik je zo tomeloos mis, mam. Dan denk ik dat ik daar nooit meer overheen kom en elke dag zal moeten huilen tot ik weer bij je ben (ik geloof daar niet in, maar het is nu mijn enige houvast).