Lieve mam,
Rond jouw baarmoederoperatie, ongeveer een jaar geleden, was je jongste zoon nog executeur-testamentair namens zijn vader Theo die net
twee hartaanvallen achter de rug had. Robert wist toen al dat al zijn broers en zussen onterfd waren, behalve hijzelf. Hij zou, behalve zijn kindsdeel, zeven wettelijke porties van Theo’s andere kinderen ontvangen, bij elkaar ongeveer twee ton, inclusief erfbelasting.
In december 2024 sprak ik hem er op aan, kort na Theo’s overlijden. Robert ontkende toen dat het om negen maal 23.000 Euro zou gaan voor hem en eenmaal 23.000 Euro voor de onterfden. Hij zou slechts ongeveer 80.000 Euro tegemoet kunnen zien. Een leugen. Daarnaast liet hij impliciet weten dat hij mij en zijn twee zussen, desnoods hun wettelijke portie zou betwisten. Wij zouden al het een en ander ontvangen hebben, waaronder ik een belastingmeevaller die hiervan echter losstaat.
Mentale afwezigheid
De timing van je operatie en je erop volgende kwetsbaarheid paste perfect om te verzwijgen dat wij onterfd waren. Onder normale omstandigheden zou je bij Robert hebben gepleit voor je andere kinderen; dat wij tenminste recht hebben op ons kindsdeel, zijnde twee wettelijke porties. Hoewel ik jou, Carine en Charléne hiervan per e-mail op de hoogte heb gesteld, inclusief, globale berekening van de verdeling, was je al te veel op jezelf teruggeworpen om Robert erop aan te spreken. Je was te kwetsbaar, afhankelijk en labiel geworden. Charles heeft die goed ingeschat en van je “mentale afwezigheid” optimaal gebruik gemaakt om de inhoud van het testament voor ons te verzwijgen. We kwamen er bij toeval achter, kort ma Theo’s overlijden via de nieuwe testamentair executeur, en buurvrouw van Theo. Voor mij geldt dat ik na het ontruimen van je huisje nooit mer met Robert wens om te gaan, omdat hij in mijn
optiek, willens en wetens dief is van zijn eigen broers en zussen.
Tot later, mam en veel liefs. (Deze boze brief is natuurlijk niet tegen jou gericht). Ik heb je werkelijk nooit iets te verwijten gehad.
Tuur
PS: dit is de dag (vrijdag) waarop je het hospice inging en ik je voor de deur opving en je nog vijf dagen te leven had. Waarschijnlijk heb ik dit bericht geschreven, zittend in de stoel waarop ik probeerde te slapen tijdens het waken over jou. Het is mijn eerste brief aan jou.