Lieve mam,
Voor het eerst kon ik de mappen met brieven aan jou niet meer vinden. Ook op de telefoon moest ik diep nadenken waar ik de snelkoppeling naar je weblog kon vinden. Zelfs het typen van dit bericht lukt nauwelijks. Ik krijg niets meer op een rijtje. Het lijkt op een black-out. Zo voelt het vast als je dement begint te worden.
Voor de zekerheid heb ik een snelkoppeling op mijn bureaublad gezet. Ik heb dit niet voelen aankomen en herinner me ook niet dit ooit eerder zo te hebben gehad. Ik neem aan dat het weer overgaat, maar het is wel griezelig.
Paniekaanvallen
Paniekaanvallen herken ik wel, dat ik letterlijk de weg kwijt raakte als ik onderweg was naar iemand. Ook als ik er al vaak was geweest. Het gebeurt altijd onder extreme of onverwachte omstandigheden. Toen mijn relatie uitging, toen mijn fiets in tweeën brak, het pijpenstelen regende en ik in Duitsland zat. Het zijn de plotselinge paniekaanvallen die ik waarschijnlijk van jou heb geërfd. Na een uur ging het weer iets beter,
Afvallen
Trek heb ik al weken niet meer, hoewel ik geregeld kook. Ik eet het op, maar één keer eten per dag is meestal genoeg. Drinken doe ik niet meer. Ik val af; sinds jaren raak ik mijn buikje kwijt. Misschien komt het mijn gezondheid wel ten goede: buikvet schijnt niet gezond te zijn. Het afvallen moet natuurlijk ook weer een keer stoppen. Blijkbaar ben ik niet alleen aan het rouwen, maar voelt het vooral als diep liefdesverdriet, zoals ik dat nog nooit eerder heb gekend. Morgen Humanitas bellen om te bezien of ik bij een lotgenotengroep rouwverwerking terechtkan. Schrijven troost en leidt af, maar niet genoeg.
Mama, ik houd zoveel van jou.
Tuur