Lieve mam,
Morgen is de eindinspectie van je huisje door het Monumentenfonds. Ik heb de huur laten doorlopen tot twee maanden na je dood, dus als ze niet akkoord zijn, hebben we nog maar tot het einde van de week om dat in orde te maken. Daarna ga ik misschien even naar Ostfriesland.
Ik heb een betaalbaar appartement gevonden en nog wel vlak aan de Waddenzee, maar wie moet ik nu bellen als ik ben aangekomen? Ik weet ook niet of ik er energie voor heb. Vanaf de grens is het een eind fietsen en ik voel me sinds je dood (zonder jou) lichamelijk en mentaal heel kwetsbaar. Dus ik weet niet of ik het red. Ik zou de appartementhouder moeten bellen, maar verkeer nog in de welles-nietesmodus.
Kop in het zand
Ik huil nog elke dag om je en voel me dan haast net zo desperaat als in het begin. Ik denk erover het buurteam Oost te bellen om te kijken of er een lotgenotengroep rouwverwerking in mijn buurt is. Ik zie er wel tegenop, maar dat ik geen afscheid van je heb durven en mogen nemen, blijft me achtervolgen. Het voelt alsof we alleen oppervlakkig contact hadden. En misschien was dat ook wel zo. Jij leefde per slot van rekening met je kop in het zand, net als je oudste dochter: als de dood voor kanker, maar wel roken als een ketter.
Dat deed jij niet; jij moest accepteren dat je oud en lelijk werd, vond je zelf. En bang om oud te worden, was je op je veertigste al.
Randmeer
Ik heb ook nog geen gedenkplek voor je gevonden, zoals voor Bert. Op zijn oude camping aan het Randmeer voel ik hem het meest dichtbij, misschien omdat alles hetzelfde lijkt te zijn gebleven als in mijn jeugd: het vlot ligt nog midden in de zandafgraving en de kantine uit grijze betonblokken staat er nog. Alles lijkt kleiner geworden dan toen, behalve de bomen.
Gedenkplek
Meest aangewezen voor jou zou zijn het binnentuintje in het midden van jouw straat, waar we ongeveer een jaar geleden voor het laatst gezeten hebben. Aan de Hooge Hoeven 34 heb ik ook goede herinneringen, toen ik als student een tijdje bij je op zolder bivakkeerde als alternatief voor mijn studentenkamer. Het verdreef voor even je eenzaamheid daar, zonder dat ik me daarvan bewust was. Als je maar iemand om je heen had om voor te zorgen, dan ging het wel. Ik neem me al een tijdje voor daar weer eens te gaan kijken en wandelen, zoals destijds met de teckels, maar het is er nog niet van gekomen. Misschien is het wel onherkenbaar veranderd, zoals je huisje aan de Wulpstraat. Je zou er zo terug kunnen komen: het is schoon en opgeruimd nu en je mooiste spulletjes hebben we bewaard. Zelfs de muizen sterven er nu de hongerdood. Een val heb je voorlopig niet meer nodig.
Bankrekening
Op je bankrekening staat nog een kleine 2000 euro. ik ben benieuwd wat er nog afgaat de komende maanden, bijvoorbeeld aan eigen risico of te verrekenen schade aan je huisje. Morgen voor het laatst je meterstanden gas en licht opnemen en doorgeven aan Eneco. Omdat je de afgelopen twee maanden spaarzaam was met gas en stroom: zuiniger kan niet, krijgen we misschien wel iets terug. Dan is dat ook afgesloten. Dan zal in de komende maanden moeten blijken of ik vergeten ben iets op te zeggen. Van het overblijvende bedrag wil ik niets hebben: dat mogen de dief, de manipulant en je verwijtdochter onder elkaar verdelen, zoals ik hen heb laten opdraaien voor de mantelzorg voor jou.
Parallellen
De parallellen tussen jou en je oudste dochter zijn trouwens opvallend, bedenk ik me nu. In je jeugd leek je op haar, terwijl je als jongvolwassene meer op je jongste ging lijken. Allebei leven met de kop in het zand, snel in de stress, hypochonder en na de opleiding nooit meer iets aan persoonlijke ontwikkeling gedaan. Een manipulat was je niet. Dat vind ik vooral jammer, waar het je fotografeerwerk betrof, want daardoor was 95% oninteressant en heb ik 90% weggegooid. Alleen je close-ups van bijen, vlinders en enkele andere insecten zijn interessant; voor grotere dieren en vogels op afstand was je camera niet geschikt. Je maalde er niet om en modderde en Photoshopte maar raak. Zalig zijn de onwetenden, zegt men dan, maar ik vond het jammer.
Veel liefs,
Tuur
PS: Ga binnenkort een afspraak maken met de huisarts over een euthanasieverklaring. Ik heb ook een concept-testament gemaakt en een contract met mijn hostingsprovider opgesteld, zodat jouw weblog nog 15 jaar online zichtbaar blijft, mocht ik er niet meer zijn. Ik wil dat je kunstwerken en schilderijen nog een tijdje gevonden worden door meneer Google. Je was zo trots op al die kleine plaatjes van jouw werkstukken.