Dag mam,
Via Google Maps heb ik uitgeplozen waar je op kamers woonde in Gouda. Spoorstraat 39 en 39A zijn verdwenen. Eronder moet destijds een sigarenzaak gezeten hebben. Er staat nu een rood-bakstenen kantoorpand. Volgens Google Streetview vormen nummer 37 en 37A waar het naast stond, waarschijnlijk hetzelfde type pand met een stenen trap omhoog. Dat is er nog wel.
De trap met het portiekje erboven deed me een beetje denken aan de Omloop in Utrecht waar je in je puberteit en tijdens je adolescentie gewoond hebt. Ook de omloop is afgebroken, heel symbolisch. Je had er altijd heimwee naar, net als naar de Bolksbeekstraat waar je geboren werd.
Boelekade vs. Spoorstraat
Ongeveer tegenover Spoorstraat 39 moet het huis van Bouty van de Wall hebben gestaan, althans met de zijkant naar de Spoorstraat toegekeerd. Bouty woonde aan de Boelekade. Ook dat pand is afgebroken. Voor mij is dus niets om naar terug te gaan. Hoe je bij Bouty op kamers kan hebben gewoond en tegelijk aan Spoortstraat 39A ertegenover, begrijp ik niet. Was Bouty huisjesmelker en hat hij het pand Spoorstraat in bezit? Ben je in het jaar dat je in Gouda woonde tussentijds verhuisd; van de Boelekade naar de Spoorstraat of omgekeerd? Enige kans is dat je zus het weet.
Kinderpraat
IK heb de map gevonden waarin je tussen 1965 en 1970 onze kinderlijke prietpraat noteerde in je prachtige handschrift. Alle 30 pagina’s zijn gescand en naar de anderen doorgestuurd. Ze mogen ermee doen wat ze willen. Er zitten fotootjes bij van ons allemaal en een briefje van je oudste stiefzoon, Peter dat je ‘schattig’ noemde. Ik zie je daar nog geen onderscheid tussen ons maken: alleen een liefdevolle en aandachtige moeder. Het troost me en ik hoop dat het de andere vijf ook troost.
Dialogen
Ik ben nog geen drie jaar oud en mijn moeder noteert over mij en de kinderwagen de opdracht aan mijn opvoeder Theo: ‘Hee pap, ga jij het wagentje es halen !’ Verder zitten er veel dialogen in tussen mij en mijn stiefzusje Niki, omdat we vrijwel even oud waren. Begin 1965, toen je met de notities begon, was Niki net drie en ik bijna drie jaar oud.
Liefs,
Tuur
PS: Ik blijf maar huilen, mam. Vandaag een pizza gemaakt en bijna helemaal opgegeten, maar als ik het bij een peer en een paar rijstwafels had gelaten, zou dat ook voldoende zijn geweest. Mijn eetlust wordt langzaam minder en ik ben er blij om. Ik weet niet of dat zo blijft, wel dat er een patroon in zit. Muziek luisteren doe ik niet meer, alleen nog je mail lezen en aan je schrijven. Hoe verdrietiger ik ben, des te meer wil ik met je bezig zijn.