Lieve mam,
Ik las wat e-mails van je. Daarin laat je zus weten dat ze zo weinig van je hoort en geef je in januari al aan dat je je beroerd voelt. Dat is vijf maanden voor je dood. Blijkbaar trok je je toen al terug.
Ook uit januari een e-mail vol verwijten van je jongste dochter: dat ze niet geïnteresseerd is in de familiekiekjes die je stuurt, dat ze te veel over je andere dochter en haar kinderen te horen krijgt en ‘altijd huilend bij je weggaat’. Huilend uit zelfmedelijden wel te verstaan. De aloude verwijtmodus die haar tweede natuur is geworden. Verschrikkelijk om te lezen. En dan jouw antwoord: ‘Lieve Charléne, bedankt voor je reactie’. Blijkt uit de koker van je kleindochter te zijn gekomen. Omdat cynisme jou vreemd was, kan haar uitval je alleen maar pijn gedaan hebben. Ik ben bang dat dit pas het begin is van wat ik ga aantreffen. Moest er hartverscheurend om huilen. Ga dit soort mail ook toevoegen aan het computermapje over jou, zodat je andere kinderen haar vuilspuiterij ook onder ogen krijgen. Je wordt door je eigen dochter in je gezicht gespuugd en bedankt er ook nog voor. Dat is pas onbegrijpelijk, zoals de titel van de e-mail luidt.
Veel liefs, mam en één ding is zeker: Charléne zal je nooit meer pijn doen!
Tuur