Lieve mam,
Eigenlijk wilde ik niets schrijven vandaag. Gisteren heb ik ook overgeslagen. Afgelopen zondag, toen ik bij je huisje was geweest, had ik een echte terugslag: huilde veel en at minder, hoewel ik wel nasi gemaakt had. Dat vind ik altijd lekker, maar één keer per dag is dan genoeg. Dat is een patroon: hoe verdrietiger ik ben, des te minder trek ik heb. Na drie dagen werd de wanhoop iets minder.
Het gaat, zolang ik met jou bezig kan zijn. Gelukkig heb ik vrij veel contact met Tony. Gisteren zijn we naar het muzieklokaal geweest waar Braziliaanse muziek werd gespeeld. Verder hoor ik van niemand iets.
Telefoongesprekken
Als ik bij je kwam, vroeg je vaak: ‘Heeft er nog iemand gebeld?’ Het leek een frase om maar iets te zeggen te hebben. Ik antwoordde dan meestal naar waarheid: ‘nee’, en voelde me verplicht om je gerust te stellen door te zeggen dat ik geen behoefte heb aan telefoongesprekken. En meestal was dat ook waar, maar zelfs nu jij er niet meer bent hoor ik van vrijwel niemand iets en jou kan ik nooit meer bellen en Theo ook niet. Het is verschrikkelijk mam, haast ondraaglijk.
Weblog bijgewerkt
Dit wilde ik allemaal niet opschrijven, maar alleen dat ik alle afbeeldingen van schilderijen en wandkleden op je weblog zet. Ik heb overwogen om je weblog geschikt te maken voor mobiele telefoon, maar je vond hem mooi zoals ik hem in 2011 voor je gemaakt had en ben bang dat je hem straks niet meer herkent. Er bleken nog veel foto’s van kunstwerken die ik nooit heb gezien, of die ik me niet herinner. Ik begrijp niet waar de originelen gebleven zouden kunnen zijn. Het is fijn ze nu te zien en te weten dat ze binnenkort ook in Google-afbeeldingen worden getoond.
Creatief veelzijdig
Waarom ik deze brief begonnen ben, is dit: waarom heb ik nooit eerder gezien hoe goed je was, hoe veelzijdig en hoeveel je kon, laat staan dat ik je er ooit iets van heb gezegd? Ik weet dat je in de jaren zeventig en tachtig geregeld exposeerde, tot aan de centrale bibliotheek Utrecht aan toe, maar je was nog tot veel meer in staat dan ik dacht. Van niks maakte je iets, met niks maakte je iets. Tussen je afbeeldingen vond ik een ‘zonsondergang’, zoals ik me die herinner van het strand bij De Koog op Texel. Op het eerste oog ziet het er onbeholpen uit, gemaakt met het allersimpelste grafische programma dat er bestaat. Microsoft Paint. De kinderlijkheid en de eenvoud paste bij jouw onbevangen naïviteit. Je werkte zonder muis en hebt nooit een computercursus gedaan. Je zwakte werd ineens je kracht. Je had alleen maar primaire kleuren tot je beschikking en je oog voor compositie. Daarmee ‘schilderde’ je de zonsondergang op Texel. En heeft iemand je ermee gecomplimenteerd? Ik in ieder geval niet. Dat doe ik nu alsnog, nu het te laat is om je lage zelfbeeld te boosten. Dit wilde ik je schrijven mam, en het lucht me op.
Verjaardag
Morgen naar Inge in Deventer, de dochter van Willem Broekman die, zo vertelde ze op zijn uitvaart, een ernstige narcist was. Er zijn er meer zoals hij, zoals jouw grote liefde Bert. Maar dat zag jij als meisje natuurlijk niet. Je viel voor zijn branie en brutale bek en daardoor ben ik er uiteindelijk gekomen.
Tot morgen mam,
Tuur
PS: Plotseling schiet me te binnen dat je oudste dochter altijd praat in termen van ‘haat’ en ‘haten’ en altijd alles voor een ander invult, zoals hoe jij Theo moest blijven haten en dat je jongste zoon, Robert geen behoefte zou hebben om jouw as te verstrooien. Bij jou leidde dat ertoe dat je zelf niets meer kon en hoefde te beslissen. Dat werd voor je gedaan. Het zal wel kenmerkend zijn voor de hypoconder-manipulant die Carine is.