Lieve mam,
Vannacht overleed je zielsverwante zus, zoals Clara jullie band omschreef. Ruim een maand geleden hoorde ik dat ze uitgezaaide pancreaskanker had. Heb haar sindsdien elke week een kaartje gestuurd met een door jou gemaakte foto erop. De laatste is nog onderweg. Vorige week reageerde ze nog en roemde ze je talent
Jullie gingen zo graag samen op stap, nadat je jongste zus, Loes door dementie was weggevallen. Het is zoveel om in één jaar tijd van jullie drieën afscheid te moeten nemen en van je broertje Bram en van mìjn opvoeder Theo. Iedereen die van mij hìeld, is dood. Mijn sociale omgeving is ingestort. De meeste van mijn zogenaamde vrienden laten het afweten.
Enig kind
ik ervaar nu wat het is om enig kind van mìjn vader en moeder te zijn. Liefdeskìnd dat wel, maar wat koop ik ervoor nu jullie dood zijn?
Ik ben blij dat jij dat niet meer hoeft mee te maken en dat Clara nog afscheid van jou heeft kunnen nemen. Onvoorstelbaar dat van jullie gezin er vier binnen 14 maanden zijn overleden. Clara was de laatste die me nog als baby heeft gekend.
Anke
Clara en ik hadden wel eens wrijving als ze me te direct vond, te recht-voor-z’n-raap. Uiteindelijk kwam dat altijd goed, omdat ze wist dat ik het goed bedoelde. Ik was één van de weinigen die haar door de jaren heen durfde aan te spreken op het verlies van haar dochtertje en niet bang was haar tranen te zien. Eindelijk, eindelijk, heeft ze na 48 jaar dit verdriet voor altijd mogen loslaten. Anke zou nu 53 zijn.
Veel liefs,
Tuur