Lieve mam,
Om twaalf uur belde Tony me uit bed. Maar goed, anders was ik blijven liggen. Behalve voor het werken aan jouw nalatenschap en weblogs, heb ik geen reden meer om op te staan. En als ik op bed lig, dan huil ik tenminste niet.
We hebben samen muziek geluisterd en hij is één van de weinigen die hoort dat het heel veel beter klinkt dan de radiowekker thuis. Hij deed er even over voor hij wist waar hij op kon letten, maar hij hoorde ook het verschil tussen het muziekprogramma dat bijna iedereen gebruikt en dat van mij. Ik vond het een bijzondere ervaring en hij ook.
Anti-psychotica
Tony heeft ook contact met Carine die inmiddels heel zware anti-psychotica schijnt te slikken tegen haar angsten, voor zover ik begrijp. Ze dacht er ook aan zich op te laten nemen. Goed dat jij dat allemaal niet meer hoeft mee te malen, mam. Sinds ik gisteren bij je huisje ben geweest, huil ik weer veel meer, omdat ik me niet kan voorstellen dat ik verder moet zonder jou. Ik kan eigenlijk nauwelijks geloven dat jij en Theo er niet meer zijn en elkaar nooit meer per e-mail in de haren zullen zitten. Een levenlang vertrouwd onbegrip is voor altijd achterhaald en dat maakt me wanhopig, mama.
Landschapsfoto’s
Ik heb een nieuwe pagina aangemaakt op je kunstzinnige weblog, waarop ik al je landschapsfoto’s heb gezet. Het zijn bijna allemaal herfst- en winterfoto’s, gemaakt in het Zocherpark, langs de singel. Je maakte ze waarschijnlijk als alternatief voor je vlinderfoto’s uit de zomer. Nu ik ze zo onder elkaar zie, valt me op dat de winterfoto’s meestal grijs-wit zijn, gedomineerd door lichte sneeuw, en de herfstfoto’s gekenmerkt worden door schel licht met scherpe contrasten in licht en donker. Door jouw foto’s is me duidelijk geworden dat de zeventiende-eeuwse landschaps- en zeeschilders hun schetsen allemaal in de late herfst maakten of uitwerkten, Er is één foto bij van de Oude Gracht in de herfst die ik graag wil ophangen in de keuken, mits hij scherp genoeg is. Dat wil ik navragen bij de fotowinkel. Mits scherp genoeg, kan ik hem daar laten afdrukken en inlijsten. Ook de foto is erbij, waarop je straatje vervormd te zien is door een regendruppel.
Ik ga nu maar even een paar pannenkoeken bakken; ik moet toch iets eten, hoewel ik geen trek heb als ik zo verdrietig ben.
Liefs en tot later,
Tuur
PS: Vanavond meerdere brieven van en aan jou gelezen. Er was een liefdevolle brief bij van je ex-echtgenoot Theo, terwijl je in de psychiatrische kliniek zat met een post-natale depressie. Hij bracht verslag uit over hoe het met ons kinderen ging en hoe hij je jongste, die dan vijf maanden oud is ergens onderbracht, geholpen door je zus Loes. Het meeste wist ik niet. Theo beloofde je ‘zo goed mogelijk te helpen als je weer beter bent’ en schrijft ‘dat hij van je houdt’. Het ziet er oprecht uit en hij heeft zelfs in een mooi handschrift geschreven in plaats van zijn gebruikelijke blokletters. Hij eindigt met: ‘Dag lief’. Bijna niet te geloven dat hij dezelfde is die je sloeg, bedreigde en ‘nam wat hem als man toekwam’. Wat jammer dat we hierover niet meer kunnen praten, mam. Fijn dat dit bewaard hebt en ik het alsnog kan lezen. Vond ook wat gewaagde foto’s uit het midden van de jaren tachtig, waarop je ‘goed voorzien bleek’ en je donkerrood henna-haar had.