Lieve mam,
Met Tony die sinds jouw dood mijn enige ware vriend blijkt te zijn, naar zestiende-eeuwse Spaanse muziek geweest. Het werd gespeeld op een kleine voorloper van een Spaanse gitaar door een Japans-Amerikaanse gitarist die Trump-vluchteling zei te zijn.
Gezellig dat Tony meeging, maar normaal gesproken zou ik op de vroege zondagavond richting jou zijn afgezakt voor een boterham, borrel, biertje en even nostalgisch herinneringen ophalen. Zo weinig en toch zoveel, want dat dat niet meer kan, maakt dat ik in tranen naar huis fiets, huilend voor mijn deur sta en huilend op de bank zit. Het enige dat afleidt, is jou schrijven of als de wiedeweerga aan een nieuw boek beginnen. Het schrijven heb ik nu maar weer gedaan, hoewel ik het niet van plan was. Het is levensnoodzakelijk geworden. Het schrijven komt in plaats van het contact met jou, delen met jou en houdt me als enige op de been.
Uitgezaaide kanker
Vanavond begreep ik dat Clara uitgezaaide kanker in de lever heeft. Het zou mij niet verbazen als het om primaire longkanker gaat na een levenlang roken. Zij zou de vierde zijn uit jullie gezin van zeven die binnen ruim een jaar gaat. Clara is de enige die me nog bindt aan jou en mijn jeugd. Alles weg, voor altijd weg. Hoeft ze straks niet meer te treuren om je zwager Cees en kleine Anke die volgende week 53 zou zijn geworden.
Loslaten
Heb Clara gevraagd of ze vindt dat ze een goed leven heeft gehad en waar ze tegenop ziet, vragen die ik aan jou had moeten stellen. Misschien moet ik blij zijn dat jij aan Clara vooraf bent gegaan en niet omgekeerd: dat scheelt jou een hoop verdriet. Anderzijds was je rond het overlijden van je ouders heel sterk; ik herinner me niet dat ik je destijds vaak heb hoeven troosten. Met Clara valt de laatste mens weg met wie ik over je zou willen praten. Ik weet niet of ik nu een extra reden heb het leven los te laten of juist me eraan vast te klampen. De laatste dagen wordt de wanhoop weer manifester, zijn de huilbuien heftiger, ondanks anti-depressivum.
Oprechte liefde
Heb de dosis van mijn pillen vanaf kerstavond verdubbeld. Van de dokter begreep ik dat het mocht, maar misschien had het in samenspraak met haar gemoeten. Ik heb er in elk geval genoeg tot de volgende afspraak in januari. Dan zal ik mijn excuses wel maken voor mijn eigenmachtige keuze. Ik mis je zo mama, maar ik huil weer iets minder. Ik hoop dat het doorzet. Ik zet zoveel mogelijk uitjes in de agenda: van muziek tot lezingen om meer onder de mensen te komen. Naar mijn idee is een diepe vriendschap of oprechte liefde de enige mogelijkheid om hieruit te komen, hoe onwaarschijnlijk het ook lijkt. Thuiszitten leidt in elk geval tot niets. Via Facebook zou ik me kunnen inschrijven voor een 50-plus singles-evenement, maar ik durf niet. Asperger-Pieter doet dat aan de lopende band, maar volgens mij heeft hem dat nog nooit iets opgeleverd. En ik wil niemand opzadelen met mijn tomeloze verdriet om jou. Waarschijnlijk ben ik nu ook veel gevoeliger voor afwijzing dan toen jij nog leefde. De sterren staan niet goed om te daten, wat niet wil zeggen dat ik het nooit zal doen.
Veel liefs,
Tuur
PS: In februari 2024 gaf je aan ‘nogal depressief te zijn’. Er moet al van alles met je gezondheid aan de hand zijn geweest, zonder dat iemand het wist. In juni kwam je kankerdiagnose. Op 28 december 2024 e-mailde je, na het zoveelste verwijtincident van je jongste dochter waarbij je op eieren moest lopen, ‘dat je bang bent dat de kanker terugkomt’. Je voelde aan je eigen lichaam dan natuurlijk allang dat de kanker nooit was weggeweest.