Lieve mam,
Voor het eerst heb ik meer dan 24 uur achtereen niet om je gehuild. Misschien omdat ik de klok rond geslapen heb, wat me goed heeft gedaan, misschien omdat ik begonnen ben een anti-depressivum te slikken. Je drijft voor het eerst een beetje van me weg. Zo voelt dat. Maar ik voel me ook rustiger.
Het ravijn van nooit meer, blijkt een eindeloos stille zee. Ik weet niet of het zo doorgaat, of ik me schuldig ga voelen of niet. Ik denk dat het beter is de filmpjes waarop je staat even niet meer te zien. Twee ervan kan ik zowat dromen: wat je zegt en hoe je het zegt. ‘Ik heb het voor je opgeslagen’, met een slisje erin. Dus ook als ik je even niet zie bewegen en hoor praten, weet ik hoe je was en klonk.
Afstompen
Nog steeds kom je voorbij als avatar op mijn beeldscherm. Zien hoelang dat genoeg is en wanneer ik je stem ga missen. Misschien stompen mijn gevoelens na drie dagen gif slikken al af en is dat prima als overbrugging naar een levensgevoel waarin een radeloos gemis niet meer de boventoon voert. Ik kan me nu nog niet voorstellen hoe het is om je los te laten. Ik ben benieuwd of de afstand blijft als ik verder ga met het lezen van je e-mail.
Relativeren
Voor het eerst kom ik eraan toe je levensloop iets te relativeren. Het laatste jaar van je leven was klote met kankerdiagnose en een jaar van doodsangst. Maar de bijna dertig jaar daarvoor had je toch een vrij onbezorgd bestaan. Jouw jaargang, 1939 werd vrijgesteld van sollicitatieplicht en daarna kon je fulltime oma zijn. De laatste jaren werd je belemmerd door spierreuma en artrose, maar andere zorgen had je niet. Je bent on betrekkelijke gezondheid 85 geworden en hoewel je voor mij 100 had willen worden, haalt lang niet iedereen jouw leeftijd en zeker niet op een draaglijke manier. Die gedachte troost me nu nog niet, omdat ik je voor altijd bij me had willen houden, maar misschien komt dat nog.
Dag mama, tot later,
Tuur
Lieve mam,
Voor het eerst heb ik meer dan 24 uur achtereen niet om je gehuild. Misschien omdat ik de klok rond geslapen heb, wat me goed heeft gedaan, misschien omdat ik begonnen ben een anti-depressivum te slikken. Je drijft voor het eerst een beetje van me weg. Zo voelt dat. Maar ik voel me ook rustiger.
Het ravijn van nooit meer, blijkt een eindeloos stille zee. Ik weet niet of het zo doorgaat, of ik me schuldig ga voelen of niet. Ik denk dat het beter is de filmpjes waarop je staat even niet meer te zien. Twee ervan kan ik zowat dromen: wat je zegt en hoe je het zegt. ‘Ik heb het voor je opgeslagen’, met een slisje erin. Dus ook als ik je even niet zie bewegen en hoor praten, weet ik hoe je was en klonk.
Afstompen
Nog steeds kom je voorbij als avatar op mijn beeldscherm. Zien hoelang dat genoeg is en wanneer ik je stem ga missen. Misschien stompen mijn gevoelens na drie dagen gif slikken al af en is dat prima als overbrugging naar een levensgevoel waarin een radeloos gemis niet meer de boventoon voert. Ik kan me nu nog niet voorstellen hoe het is om je los te laten. Ik ben benieuwd of de afstand blijft als ik verder ga met het lezen van je e-mail.
Relativeren
Voor het eerst kom ik eraan toe je levensloop iets te relativeren. Het laatste jaar van je leven was klote met kankerdiagnose en een jaar van doodsangst. Maar de bijna dertig jaar daarvoor had je toch een vrij onbezorgd bestaan. Jouw jaargang, 1939 werd vrijgesteld van sollicitatieplicht en daarna kon je fulltime oma zijn. De laatste jaren werd je belemmerd door spierreuma en artrose, maar andere zorgen had je niet. Je bent on betrekkelijke gezondheid 85 geworden en hoewel je voor mij 100 had willen worden, haalt lang niet iedereen jouw leeftijd en zeker niet op een draaglijke manier. Die gedachte troost me nu nog niet, omdat ik je voor altijd bij me had willen houden, maar misschien komt dat nog.
Dag mama, tot later,
Tuur
PS: toen ik vanavond je stem hoorde, huilde ik toch weer, gelukkig.