Lieve mam,
30 november 2025, 23.35 uur
Al vijf maanden vecht ik me ergens doorheen en ik weet niet waardoorheen. Of eigenlijk wel: door de wanhoop. Maar waarheen? Het lukt niet. Alleen slapen, lezen en schrijven leiden een beetje af.
Ik begon aan deze brief, omdat ik je bleke koppie weer voor me zag, zoals je als een klein, neergestort vogeltje in het grote hospice-bed lag, en hoe ik je terug in bed hielp toen je er was uitgevallen. Dan huil ik mijn ogen rood van radeloosheid en ben ik terug bij af. Alleen een paar regels schrijven helpt dan nog.
2 december 2025, 15.50 uur
Muziek luisteren heb ik na weken ook weer eens geprobeerd. Na vijf minuten irriteert het me al mateloos en moet het weer uit. Alles is uit de tijd dat jij nog leefde en mijn wereld nog min of meer veilig was. Muziek wakkert alleen maar heimwee aan. En dan gaat het nog niet eens over de oude blues-muziek uit het jaar dat ik bij je op zolder woonde. Daar kan ik nooit meer naar luisteren, denk ik. Mocht ik ooit weer muziek in huis kunnen velen, dan gaat het waarschijnlijk voor het eerst beter met me.
Efexor
Vandaag een anti-depressivum van de huisarts gekregen, na een gesprek met de psychiater van dienst met dezelfde werkzame stof als Efexor dat ik bijna 30 jaar geleden gebruikte. Ik zie op tegen de mogelijke bijwerkingen, al herinner ik me die niet. Ik weet ook niet waartegen het zou moeten helpen. Volgens mij moet ik gewoon doorrouwen. Over drie weken evalueren met de huisarts en eventueel de dosis verhogen. Je hoort er nog van mam. Ik mis je zo verschrikkelijk. Waarschijnlijk moet het mijn gemis verdoven.
2026
Vanmorgen bedacht ik me plotseling dat over een maand een nieuw jaar begint waarin jij niet meer geleefd hebt; dat we elkaar niets meer zullen wensen voor 2026; ik geen oliebol meer bij je zal eten die je trouw kocht bij de kraam op de Maliebaan, omdat je die het lekkerst vond en ik nooit meer een cadeautje hoef te kopen voor je verjaardag. Bijna onverdraaglijk allemaal. Ik kan me niet voorstellen dat dit ooit overgaat, maar het zal moeten, wil ik verder kunnen.
Tot later mam,
Tuur
PS: ik stond 1 december om kwart over vijf ’s middags op, alleen omdat ik iets wilde eten. Ik zou het liefst de klok rond slapen en daarna nooit meer wakker worden.