Lieve mam,
Vanmiddag was ik bij Jan die een paar jaar gepensioneerd is en buiten zijn werk weinig vrienden lijkt te hebben gemaakt. Intelligente kerel met wie ik misschien af en toe naar muziek kan gaan. Net zo’n verzamelaar als mijn vriend Tim, met een kast vol platen, oude bandrecorders en een berging vol apparatuur waarvan hij geen afstand kan doen. Vrijgezel natuurlijk en zijn twee-kamerappartementje rook naar stof en oude archiefdozen.
Jan heeft journalistiekschool gedaan; is er niet mee aan de bak gekomen en heeft uiteindelijk zijn hele werkzame leven volgemaakt in distributiecentra van Albert Heijn. Volgende keer vragen hoe hij het daar heeft uitgehouden als intelligent mens en wat hij leuk vond in het werk.
Maatje
Ik kwam hem op het spoor via de praktijkondersteuner van de huisarts: Jan zoekt blijkbaar een maatje tegen de eenzaamheid en ik afleiding van jouw dood en nieuwe ‘zin’ in het leven. Ik denk wel dat het een zinvol contact kan zijn.
Darmkanker
Meest bijzondere onderwerp van de dag was dat Jan net voor Corona uitbrak, werd geopereerd aan darmkanker, terwijl de operatie van je broertje Bram juist werd uitgesteld door Corona. Jan heeft geluk gehad en Bram is dood.
Gansstraat
Jan woont aan het eind van de Gansstraat, dus kon ik op de weg huiswaarts nog een hondenspeeltje bij Carine afleveren. Ik heb het niet aangedurfd door je straatje te fietsen om bij je huisje te gaan kijken. De vorige keer dat ik dat deed, was ik tien dagen van slag. Misschien duurt het wel een jaar of langer voor dat weer kan, en misschien wel nooit meer.
Verrot gescholden
Na het boodschappen doen werd ik verrot gescholden door een vent in een scootmobiel, omdat ik blijkbaar niet snel genoeg opzij ging. Ik heb de hele weg op de fiets naar huis gehuild. Ik voel me weer zo radeloos, mam, terwijl ik normaal gesproken mijn schouders ophaal over een scheldende klootzak. Maar ik denk bij alles en het minste of geringste: ‘Mama zal me nooit meer aanhoren, me nooit meer troosten, me nooit meer bellen’ en dan komen de tranen.
Veel liefs,
Tuur
PS: Voor het eerst huil ik de laatste dagen ook vaker ’s nachts. Het zijn korte buien, zoals ik die vroeger vaak had om Benno. Dan zie ik je plotseling door je keukentje scharrelen om een tosti of koffie voor me te maken. Dan realiseer ik me dat je dat nooit meer zult doen en dat ik verder moet zonder jou. ’s Nachts huilen is heel onpraktisch, omdat ik dan neusdruppels nodig heb die je maar een week achtereen mag gebruiken. Ik huil al vijf maanden om je, dus is overdag beter. Grapje mam.