Lieve mam,
De onderstaande mailwisseling tussen jou en je jongste dochter laat zien hoezeer het slachtofferschap jou en je dochters als gegoten paste. Slachtoffer van tirannieke echtgenoten en vaders, maar vooral van elkaar. Het belette jullie verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen leven. Vanuit de verte ben ik wel benieuwd hoe je dochters dat gaan oplossen nu jij er niet meer bent om de schuld van al hun levensongenoegen op te vangen.
Verzonden: 10 oktober 2019
Hai Charléne,
Ik heb het gevoel dat wij al jaren in cirkels ronddraaien wat ons contact betreft. Ik vind dat jammer, maar ook vermoeiend en frustrerend.
We zien elkaar, gaan beiden naar ons eigen huis en dan begint het. Ik leef mijn leven; jij het jouwe. Je neemt contact op via de mail of per telefoon, maar als ik te laat terugbel naar jouw zin, komen de mails, een brief of belletje vol verwijten.
Schuld
Ik voel dat ik een schuld aan jou in te lossen heb, doordat jij je emotioneel verwaarloosd hebt gevoeld. Ik ben in jouw jeugd tekortgeschoten ja, dat klopt, en voel mij daar mijn leven lang schuldig over. Alleen jij blijft het me altijd voor de voeten gooien en het bepaalt een groot deel van je leven. Ik vind het frustrerend dat al zoveel jaren lang te moeten blijven horen, temeer ik in die tijd niet anders kon! Ik wil je voor het laatst zeggen dat ik destijds in de overlevingsmodus stond: ik had een zware dobber aan Theo die mij mishandelde.
Overspannen
Meestentijds was ik overspannen, omdat ik me staande moest houden voor jullie en voor mijzelf. Met andere woorden: ik deed wat ik kon, gezien de omstandigheden. Meer zat er niet in qua aandacht en interesse. Het doet mij overigens pijn dat jij mij altijd verwijten maakt voor iets waar ik niets aan kon doen.
Ideaalbeeld
Ik moet mijn ‘schuld’ inlossen door er nu voor jou te zijn, maar ik kan niet aan jouw ideaalbeeld van een moeder voldoen, waarin ik mezelf niet kan zijn.
En dat betekent steeds nieuwe teleurstellingen voor jou en verwijten voor mij. Maar vooral tijdverspilling en het eeuwige leven heb ik niet. Jij zou het liefst hebben dat ik je dagelijks bel, spontaan naar je toekom en voorstellen voor uitstapjes doe. Maar zo ben ik niet. Ik zie ik altijd op tegen uitjes; als ik geweest ben, viel het me mee. Ik houd er niet van en heb het geduld niet of niet het conversatietalent ergens lang op visite te zijn.
Cirkels
Bij Carine, Tuur of Robert ervaar ik nooit een gevoel van druk: zij nemen mij zoals ik ben. Bij jou weet ik nooit waar ik wel en niet goed aan doe: hoeveel dagen moet ik wachten voor ik weer contact met Charléne kan opnemen? Wanneer verwacht ze dat ik langskom? Hoe vaak per week wil ze dat ik bel? Het is zelden een relaxed contact zoals bij mijn andere kinderen. Ik doe het eigenlijk nooit goed in jouw ogen en daar word ik gefrustreerd en moe van en de laatste tijd ook boos over. Ik merk dat ik meer afstand houd, omdat wij in cirkels blijven ronddraaien: we hebben contact, maar ik voldoe niet aan jouw behoefte. Jij komt met verwijten en bent boos, verdrietig en teleurgesteld. Dan wordt het lange tijd stil, waarna jij het weer wilt bijleggen. Daarna begint het weer van vooraf aan.
Acceptatie
Als jij contact met mij wilt, zul je moeten accepteren hoe ik in elkaar zit. En dat ik nooit zo zal zijn in ons contact, zoals jij dat wenst. Dan leef ik tegen mijn natuur in en dat kan ik niet.
Tekortgeschoten
Het ‘Veel liefs, ma’ ontbreekt. Ook is elke vorm van zelfinzicht afwezig. Corry geeft toe ’tekortgeschoten’ te zijn, maar dat komt door haar huwelijk, waarin zij ‘in de overlevingsmodus’ stond. Over de alomtegenwoordigheid van oudste dochter Carine rept ze met geen woord. Charléne moet haar maar nemen, zoals ze is, want dat doen haar andere kinderen immers ook. Dat Robert en ik ons wellicht knarsetandend bij een situatie hebben neergelegd waarin moeder werd ‘gegijzeld’ door haar oudste dochter, komt niet in Corry op. De vicieuze cirkel waarin jij en Charléne zaten, hebben jullie nooit kunnen doorbreken. De verwijten gingen door tot vijf maanden voor je dood en de teneur van ‘ongewenstheid’ was steeds dezelfde.
Ontvangen door Corry: 2 november 2019 van Charléne
Je hebt ervoor gekozen om een relatie met Theo aan te gaan. Je was niet verliefd op hem, maar had hem nodig voor je kind. Bert was jouw grote liefde, maar niet beschikbaar.
Verkrachting
Ik ben destijds verwekt uit een verkrachting van Theo. Je hebt het mij zelf verteld toen ik een jaar of dertien was en ook hoe je destijds overwoog om mij weg te laten halen. Dit gegeven heeft een grote impact op mij gehad.
Niet geluisterd
Als ik wat te zeggen had, werd er niet naar mij geluisterd. Ik praatte snel en deed dat wanneer iedereen uitgepraat was, omdat ik er nooit tussenkwam aan tafel. Ik bewaarde noodgedwongen rust, omdat ik het gevoel had dat ik mij het niet kon veroorloven om ook te gaan gillen of schreeuwen wanneer er ruzie was. Carine en jij deden dat al. Ik ging ook dood van binnen, maar liet dat niet merken.
Lieveling
Ik heb heel vaak het gevoel gehad dat ik er niet bij hoorde: Carine was zowel jouw lieveling als van Theo. Daar kwam bij dat zij altijd haar zin kreeg. Zij ging altijd voor.
Ik heb voorbeelden waaruit dat blijkt; jij ging wel naar de diploma-uitreiking van haar; Carine mocht met jou mee naar andere leuke uitjes zoals naar die tv-uitzending. Waar was ik? Toen we de mannequinopleiding hadden gedaan, was jij er voor haar om het certificaat in ontvangst te nemen. Ik zou nog veel meer voorbeelden kunnen geven, waarin je er wel voor haar was en niet voor mij.
Vijandig
Ik voelde een vijandige sfeer tussen jou, Corine en mij, waarbij jij en Carine twee handen op één buik waren. Daardoor heb ik me zelden welkom gevoeld en dat heeft niets met Theo te maken. Jij wijst mij af. Carine en Tuur hebben zich wel geliefd gevoeld, simpelweg omdat zij op nummer één en twee stonden.
Eerste plaats
De sfeer tussen jouw en je jongste dochter is in deze periode zo geladen, dat jullie elkaars wederzijdse telefoontjes per e-mail aankondigen, waarschijnlijk om je te kunnen voorbereiden op wat te zeggen. Het is maar goed dat Charléne zich blijkbaar niet realiseert dat Carine alleen optisch op de eerste plaats kwam; doordat ze zo handig manipuleerde en alle aandacht naar zich toetrok, ook die voor mij. Carine wist heel goed dat ze niet in mijn schaduw kon staan, waar het jouw liefde betrof. Ook je jongste zoon Robert wist dat hij de derde viool speelde; hij richtte niet voor niets zijn verwijten op mij. In de kern ben ik het met je jongste dochter eens waar het de giftige rol van Carine betrof in jouw en ons leven, hoewel ik nooit over aandacht te klagen heb gehad.
Liefs,
Tuur
PS: 75% van alle e-mail is gericht aan Carine of haar kinderen; de rest was gericht aan Corry zelf als geheugensteun, aan de andere kinderen of haar zus. Van een evenwichtige verdeling van de aandacht was geen sprake. Charléne maakte zichzelf onmogelijk; ik heb geen kinderen, vandaar dat je jongste zoon Robert ook nog zo’n 10% van jouw e-mail kreeg.