Lieve mam,
Vanavond uit eten met je oudste kleinkind. Ben benieuwd hoe dat zal gaan. Ik kan daar slecht uit volle borst gaan zitten huilen. Ze is dan wel 28, maar ik wil haar niet belasten. Ze heeft net de kunstacademie afgerond en wel wat anders aan haar hoofd dan een dode oma.
Over haar manipulantenmoeder kan ik het ook niet diepgaand hebben. Polsen hoe het met haar gaat, dat wil zeggen: belangstelling veinzen, zal het maximaal haalbare zijn. Het wordt op eieren lopen morgen, lijkt me.
Levensgeluk
De laatste keer dat ik de manipulant sprak, bleek haar jongste dochter een teckel te hebben genomen. Het Roemeense bijtertje waarmee ze jou in je laatste levensmaanden opzadelde, was blijkbaar niet genoeg als troost: er moest weer een teckel komen om de vorige te doen vergeten. Een hond die jouw dood moet compenseren; voor levensgeluk moet zorgen dat ze niet kan vinden door ‘iets’ te gaan doen.
Bang voor kanker
De Vlaamse cabaretbroers Kommil Foo zingen een lied waarin de zinsnede voorkomt: ‘Jij bent iemand die z’n eigen leven ontwijkt’. Lang dacht ik dat zoiets niet mogelijk is, totdat ik me realiseerde dat Carine precies dat doet. Roken als een ketter, maar als de dood voor kanker en ze speculeerde erop dat jij het niet rook, hoewel ze stonk als een asbak. En jij rook het inderdaad al lang niet meer. Jij leefde ook met de kop in het zand mam, maar gelukkig niet ten koste van anderen. Over dit soort dingen kan ik het straks dus niet hebben. Daarom schrijf ik ze nu maar vast op.
In de tang
Het etentje met je kleindochter en haar vriendje was gezellig. Heb uiteindelijk toch gezegd hoezeer het me dwars zit dat haar moeder meevrat van je AOW, feitelijk je portemonnee en je huisje had overgenomen, mijn ruimte innam om bij jou te zijn en er een hond achterliet, waar je in je stervensfase niet meer tegenop kon. Ze had je in de tang, zelfs als ze er niet was. Ik weet niet of mijn ontboezemingen je kleinkind verbaasden. Ik denk niet dat ze verwacht had dat ik over haar moeder denk als een rasmanipulant die jou levenslang aan zich verplichtte door je schuldgevoel uit te buiten.
Gijzeling
Na het schrijven van 140 brieven vond ik eindelijk het juiste woord voor wat Carine vanaf ongeveer 1990 met jou heeft gedaan, gedreven door jouw schuldgevoel, ten koste van mij, Charlénr, Robert en vooral jouw zelf: ze heeft je 35 jaar lang in gijzeling gehouden met honden, kleinkinderen, weer honden, zichzelf en haar angsten. Gegijzeld, je hebt een half leven lang in gijzeling gezeten met behulp van manipulatie en aangepraat schuldgevoel Op basis van je e-mail begrijp ik nu pas hoe volkomen eenzaam je al die jaren bent geweest, te zwak en te afhankelijk om je te verweren tegen een rasmanipulant en haar alomtegenwoordigheid die jouw portemonnee, huis en wie je mocht zijn had overgenomen.
Manifeste patronen
Uit het gesprek met je kleindochter concludeer ik dat zich tussen Carine en haar jongste dochter dezelfde patronen manifesteren als tussen jou en Carine. Ook Carine wordt overvleugeld door haar dochter. Zij doet het met behulp van intelligente manipulatie en valse beloften; zo is haar een tweede hond aangemanipuleerd. Hun relatie heeft nog 25 jaar de tijd om uit de hand te lopen. Het manipuleren is van dochter op dochter overgegaan en Carine zit nu in hetzelfde parket als waarin jij zat. Ze krijgt wat haar toekomt. Ook haar huwelijk was vergelijkbaar, alleen keek deze Alex ook nog neer op zijn eigen kinderen.
Tot later mam,
Tuur
PS: Sinds je dood ben ik een hele maat afgevallen en kan ik al mijn broeken weer aan. Ik ben terug bij maat 34 en dat blijft zo. Twee vastendagen per week en weinig alcohol bevallen prima.