Lieve mam,
Vandaag, (zondag 9 november) stond ik pas om 16.00 uur op, omdat ik een licht hongergevoel kreeg. Dat ga ik vandaag proberen te stoppen met een paar rijstwafels en een beetje geraspte kaas. Het koken stel ik nu al zo lang mogelijk uit. Dat wordt nu morgen.
De enige dingen waarop ik me nog verheug als ik uit bed kom, is koffie met een stukje chocola en het boek waarin ik bezig ben. Lees de laatste weken alleen nog maar Duits. Het volgende wordt Properzia van Jean Claude van Rijckegem, denk ik. Te lezen heb ik genoeg
Dood gaan
Het is fijn om zo lang op bed te liggen. Het voelt alsof ik al een beetje dood ga en ik hoef niet om je te huilen. Zonder jou betekent het leven niets meer en zoals ik er nu over denk, ga ik daar de uiterste consequentie aan verbinden. Ik verheug me inmiddels op de weegschaal en het wijzertje dat hopelijk weer een stukje lager staat. Mijn buikje wordt steeds smaller en op een dag zal hij helemaal verdwenen zijn als ik zo doorga. Ben ik voor het eerst sinds 30 jaar weer een slanke jongen.
17 november 2025
Gisteren vond ik bij Dirk de rijstwafels met kaassmaak die eetbaar zijn zonder dat er iets van beleg op hoeft. Bij alle andere varianten is het toch alsof ik bordkarton zit te eten. Ze zitten in een rol, net als beschuiten, en met thee erbij kan ik er prima een hongergevoel mee dempen. Het betekent dat ik nog twee keer per week goed voor mezelf ga koken en drie vastendagen inlas. Vooralsnog ben ik benieuwd waar dit zal eindigen: vind ik bijtijds een nieuwe levensvervulling, waarbij ik jou een vredig plekje kan geven, of honger ik mezelf langzaam uit? Voorlopig valt mijn keus op het laatste. Ik ben hierover ook duidelijk naar de huisarts en psycholoog, maar ik speculeer erop dat ze denken dat het zo’n vaart niet loopt.
2 december 2025, 01.04 uur
Zoals ik het nu zie, zal een bestendige liefde de enige weg zijn, maar die heb ik zelfs nog nooit vanuit de verte in de ogen gekeken. Ik reken eerder op spoedige vergetelheid die mij nog eerder wacht dan jou, omdat jij tenminste nog kleinkinderen had. In de vergetelheid zijn we straks gelijk en dat troost me een beetje.
4 december, 11.50 uur
Voor het eerst meer dan 24 uur achter elkaar gedommeld. Ook voor het eerst in maanden niet om je gehuild en in die tijd niet gegeten. Een prettige manier van verdoving voor een beginnende hongerstaker.
6 december, 19.55 uur
Sinds ik het anti-depressivum slik, lig ik alleen nog maar op bed: de ultieme verdoving. Ben benieuwd hoelang dit gaat duren. In elk geval een prettig tijdverdrijf. Eten hoef ik nauwelijks meer, heel praktisch op mijn vastendagen. De pil heeft ook een heel positieve bijwerking, namelijk dat ik van mijn huisstofallergie helemaal geen last meer heb. Het werkt blijkbaar als een heel sterk anti-histaminicum. Het huilen is minder geworden: het blijft bij één bui per dag als ik denk aan passages uit de filmpjes waarop je staat: ‘Lekker koud hier!’, roep je ergens op het strand in besneeuwd Callantsoog. Vrolijk, kinderlijk haast, zo ten diepste in tegenspraak met de leegte die ik al maanden voel.
20 december
Wat ik ook doe of laat, wie ik ook nog ga ontmoeten, waar ik ook heen ga: ik kan het nooit meer met je delen. Daarom gaat niets me uit dit graf helpen, zelfs geen liefde, niets. Dat is mijn reden om ‘uit het leven’ te willen. Ik heb nog een flinke tijd om eraan te wennen en het einde voor te bereiden. Ik val ongeveer een kilo per maand af, hoewel ik geregeld voor mezelf kook. Ik eet structureel te weinig en alcohol drinken doe ik vrijwel niet meer. Ik ben benieuwd of dit gewichtsverlies vanzelf stopt en hoe ik er dan emotioneel voor sta. Ondertussen bereid ik het einde verder voor, bijvoorbeeld door mijn belastingpapieren en wachtwoordgegevens toegankelijk voor anderen op te slaan.
Ik ben benieuwd of dit de afscheidsbrief wordt die ik als allerlaatste zal publiceren.
21 december
De laatste twee dagen wat beter gegeten. Weet niet of het iets goeds betekent, want ik heb wel gewoon mijn dagen verslapen en ondanks anti-depressivum de laatste week weer veel gehuild.
26 december
Heel eerste kerstdag verslapen, het enige dat voor vergetelheid zorgt. Na 24 uur kreeg ik voor het eerst een hongergevoel dat ik genegeerd heb. Nog weer twaalf uur later stond ik op. Iets gegeten, maar niet veel. Kijken hoelang dat genoeg is. Ik weeg nog 75 kilo, ooit een streefgewicht dat ik al tientallen jaren niet meer heb gehaald. Ben zo’n zeven kilo kwijt en van plan dit afvallen door te zetten, totdat ik een nieuwe ‘zin’ in het leven heb gevonden. Lukt dat niet, dan zie ik wel hoe ik er over een half jaar over denk en 15 kilo lichter ben.
10 januari 2026
Voor het eerst meer dan 36 uur achtereen niet uit bed gekomen. Daarna zoveel mogelijk gegeten. Van enig geordend levensritme kun je niet meer spreken. Ik weeg nog 74 kilo. Pas als het gewichtsverlies gevaarlijk wordt, ga ik nadenken of ik het leven echt wil beëindigen. Hoewel anderen veronderstellen dat het beter met me gaat, zie ik zelf geen enkel perspectief, geen levensdoel, geen enkele reden om er nog te zijn. Daar verandert anti-depressivum iets aan, misschien wel in tegendeel.
26 januari 2026
Voor het eerst sinds tijden weer bijtijds opgestaan, na een heel weekend verslapen te hebben, vrijwel zonder te eten. In bed hield ik het uiteindelijk toch niet meer uit. De nieuwe weegschaal geeft 73, 2 kilo aan. Dat is negen kilo minder dan toen jij overleed, dat is meer dan een kilo per maand en meer dan 10% gewichtsverlies. Ik vraag me af of ik dat ooit nog gewogen heb. Ik ga door met dit regime van af en toe voor mezelf koken, afgewisseld met vastendagen met fruit en rijstwafels en een enkele boterham, totdat ik al mijn buikvet kwijt ben. Mocht dat bij 70 kilo zijn, zij dat zo. En mocht ik niet zonder jou verder willen, dan blijf ik vasten tot het bittere einde. Ik hoop voordien nog iets of iemand te vinden om me over te verwonderen. Dan blijf ik waarschijnlijk nog een poosje en stop ik met vasten, maar zorg dat ik nooit meer aankom.
8 februari 2026, 05.00 uur
Bijna tweeënhalve dag op bed gelegen zonder eten of drinken. Het idee om het einde te versnellen door te stoppen met beide, nam de overhand. Ik wilde alvast ‘oefenen’, kijken hoe lang ik het uithield. Het was uiteindelijk niet de dorst die me wakker hield, maar een knorrende maag. Tegen de dorst had ik een half glas water naast mijn bed gezet met een washandje erbij waarvan ik af en toe de punt nat kon maken om op te sabbelen. Dat bleek afdoende. Dat weet ik dan alweer, mocht ik het plan om het leven te beëindigen willen doorzetten. Om de honger te stillen zullen naturel-rijstwafels genoeg zijn. Om de slaap te bevorderen en niet tussendoor uit bed te hoeven, zou ik bij de drogist melatoninepillen in hoge dosering kunnen kopen (5 milligram of meer). Uiteindelijk was ik blij uit bed te kunnen om twee mango’s, een mandarijn en een boterham te eten. Ook de koffie smaakte prima. Overnight zelfmoord plegen zal ik niet doen, maar het lijkt erop dat een vochtbeperking makkelijker vol te houden is dan stoppen met eten. Ik had het omgekeerde verwacht.
Tot later mam,
Tuur
PS: Afscheid neem ik ook van hen die er niet meer zijn:
van mama (Corry), Theo en Bert;
Oma, opa, Loes, Clara en Cees en kleine Anke, Bram, Robert en Paula, Trudy, Wout en Henk;
Ben, Frieda, Inge, kijvende Karin, Remco, Karel, Gerard, Trijntje (Tine), Piet, en Wil;
en van mijn allerliefste vriendje B.