Lieve mam,
Kort na je kankerdiagnose schreef ik de afscheidstoespraak voor bij je uitvaart, besloot ik je aan je andere kinderen over te laten en nam ik steeds meer afstand, totdat ik in de laatste maanden voor je dood helemaal niet meer kwam. Ik hoopte dat het makkelijker zou zijn om met je dood om te gaan, als ik maar op tijd genoeg afstand genomen had. Bij het omgekeerde heb ik nooit stilgestaan: zo dicht mogelijk bij je te blijven, zolang het nog kon, dwars tegen mijn weerzin tegen je manipulantendochter in.
Geen moment heeft jouw liefdeskind gedacht aan wat het beste voor jou zou zijn. Ik heb het omgaan met je dood niet makkelijker gemaakt, maar moeilijker. Ook dit heb ik al eens eerder opgeschreven, maar nooit zo kernachtig.
Messenger
Je zus Clara schrijft op 7 november op wat ik al vier maanden voel en ik wil antwoorden dat ik daarom uit het leven wil. Ik doe het niet om haar niet te verontrusten.
Clara schrijft:
De dood kan een verlossing zijn wanneer het leven je niets meer te bieden heeft, alleen nog pijn en ellende, maar voor ons, de achterblijvers, is het ook een kwelling. Waar moet je nu heen met je liefde en je verlangen, nu ze onbereikbaar zijn? Met wie kan je jouw gevoelens en zorgen nog delen? Dat voelt eenzaam en doods aan. Stukje bij beetje sterf je ook; er blijft weinig vreugde over. Corry zei weleens: het leven is een tranendal, een gedoe. Zo wilde ik het toen niet zien; ik vond het te negatief. Maar ik denk nu dat ze gelijk had.
Erfenis
Af en toe krijgen wij als kinderen een stand van zaken rond de erfenis van je ex-man. Naar aanleiding daarvan heb ik uitleg gevraagd aan de executeur-testamentair. Als onterfde heb ik feitelijk geen recht op informatie, maar ze was zo goed een rekenvoorbeeld te geven. Op basis daarvan kon ik bepalen dat je jongste zoon als enig kind-erfgenaam 156.000 euro overgemaakt krijgt. Daarvan houdt hij zo’n 130.000 over na aftrek van erfbelasting. Dat is meer dan vijf keer wat wij krijgen en hij is nog eens extra beloond doordat je stiefzoon zijn aandeel geweigerd heeft uit rancune naar zijn vader. Hoe dom kun je zijn: stelen loont. Op een dag leg ik me erbij neer, maar je andere kinderen wil ik nooit meer zien. Ik heb mijn bevindingen wel met je dochters gedeeld. De druk op je jongste zoon om alsnog met onze kindsdelen over de brug te komen, kan ik alleen maar opvoeren door te laten zien hoe hij hen besteelt. Juridische mogelijkheden heb ik niet en jij kunt niet meer voor ons pleiten
Veel liefs,
Tuur