Lieve mam,
Wat ik me nog nooit heb afgevraagd is, of je wel opgewassen was tegen de vijf kinderen die je op je vijfentwintigste al had. Drie van jezelf en twee stiefkinderen en een echtgenoot die cultureel was blijven steken in de jaren vijftig.
Die vond dat hij het geld binnenbracht en niks aan het huishouden of de opvoeding hoefde te doen. Hij speelde wel met ons en strafte. De rest kwam op jouw tengere schouders neer. Heeft iemand zich wel eens afgevraagd hoe het is om in je eentje te staan voor een hele crèche aan peuters? Zelfs je moeder stond er niet voor vijf tegelijk, waarvan vier in de luiers, en vanaf je negenentwintigste voor zes. Daarna brak je en kwam je in een psychiatrische kliniek terecht met een post-natale depressie.
Keuze
Plotseling vraag ik me dit af, nu ik je beroepskeuze-rapportje gelezen heb, waaruit blijkt dat je een kwetsbaar en ‘dromerg’ kind was. Je had vast geen tijd meer om te dromen. Het is je overkomen, maar je was er de hele tijd zelf bij. Wie steunde jou in die tijd? Niemand waarschijnlijk, want het was ‘normaal’ toen.
Geboortehuis
Heb je oudste dochter nog een kaart gegeven namens jou en mij met ‘Veel liefs’ erop, zoals jij dat zou doen en een door jou gefotografeerde vlinder aan de voorkant. We zijn ook nog even wezen kijken bij Bolksbeekstraat 12 en aan de Noordzeestraat waar je voormalige lagere school nu als buurthuis in gebruik is. Waarschijnlijk is er weinig veranderd daar. Nog steeds een paar voordeuren naast elkaar: geen vier, maar drie. In de tussentijd zijn de woningen waarschijnlijk iets vergroot tijdens renovatie. Ik was vergeten iets van jouw as mee te nemen, dus het verstrooien bij je geboortehuis en school moet nog even wachten.
Ook jouw huisje zal wel in renovatie zijn; alleen daarom al durf ik er niet meer langs te gaan.
Veel liefs,
Tuur
PS: Het gaat niet goed, mama ! Mijn leven heeft geen betekenis meer en dat is al ver maanden zo.