Lieve mam,
Vertelde aan de praktijkondersteuner van de huisarts hoe je jarenlang in gijzeling bent gehouden door je eigen dochters met behulp van verwijten en oppashonden en dat één van je dochters je hielp je AOW op te maken. Dat zoiets onbespreekbaar is, omdat ze niet zouden begrijpen waar ik het over heb. Carine zou zeggen: ‘Mama wilde het zelf en vond het gezellig, hoor’. Het hield je in elk geval van leukere dingen af.
Dat het feitelijk niet beter gaat en dat ik door het schrijven van brieven patronen zie in mijn eigen rouwproces, bijvoorbeeld dat ik minder eet, geen muziek meer luister en meer brieven schrijf, naarmate ik verdrietiger ben.
Anti-depressivum
Heb ook aangegeven dat ik eerder een anti-depressivum heb geslikt en me dat heeft geholpen in de jaren negentig. Zij beloofde in mijn dossier op te zoeken welke dat geweest is en dit te bespreken met de huisarts. Ze heeft inmiddels in de gaten dat mijn overweging om te stoppen met eten als ik me niet beter ga voelen, serieus is. Ik val nog steeds langzaam af, waarschijnlijk doordat ik niet meer drink, maar ik heb vandaag ook een soort vastendag gehouden. Hoe kan ik weinig eten zonder hongergevoel te krijgen en zonder het leven te verpesten? Vandaag wel cacao voor mezelf gemaakt. Bevat relatief veel calorieën en vult goed. Daarnaast heb ik alleen een paar boterhammen met geraspte kaas, een appel en een paar rijstwafels op. Ben benieuwd of ik het daarmee red op een dag. Morgen weer lekker koken voor twee dagen, dus normaal eten en dan weer een vastendag inlassen. Om geen vitaminetekort op te lopen, ga ik er een multivitamine bij gebruiken en gezeefde tomaten met water. Gewoon het afvallen een handje helpen en kijken hoe snel het gaat. Ik kan altijd weer op mijn oude eetpatroon overstappen, mocht ik me beter gaan voelen. Voorlopig kan ik nog wel wat kilo’s en buikvet missen. De riem gaat al op het laatste gaatje en binnenkort moet ik waarschijnlijk bretels gaan dragen om broekafzakken te voorkomen. Een interessant experiment.
Eczeem
Wat weer is teruggekomen, is het stress-eczeem en de jeuk op mijn polsen, zoals ik dat ook had tijdens de strafzaak. Zo belangrijk ben je voor me mam: je dood maakt me ziek.
Geboortehuis
Eigenlijk wilde ik niets schrijven vandaag, maar ik moest uiteindelijk toch met je bezig-gaan. In het lezen van je e-mail had ik geen zin vandaag, dus heb ik een foto bewerkt waar jij opstaat als tweejarige voor de deur van je geboortehuis. Je staat erbij alsof je het maken van de foto griezelig vond: een vingertje vol twijfel in je mond. Ik heb hem bij een eerder bericht geplaatst.
Heel veel liefs mam,
Tuur
PS”wat ik vergeten ben met de praktijkondersteuner te bespreken is dat mijn rouwproces in die zin uitzonderlijk is dat niet elk kind een liefdesbaby is met alleen maar halfbroers en halfzussen, waardoor ik het gevoel heb bij niemand terecht te kunnen. Ook niet bij mijn vrienden. Ik rouw en heb liefdesverdriet. En hoe langer ik om je blijf huilen, des te minder zullen ze ervan begrijpen.