Lieve mam,
Na vier maanden van instanties opzeggen, foto’s selecteren, nalatenschap verdelen, brieven lezen en elke dag een brief aan je schrijven, kom ik er nu toe je e-mail te lezen. Er blijkt dat je een maand voor je dood gestopt bent met e-mailen. Bellen deed je al langer niet meer. Je trok je steeds verder in jezelf terug.
Je zus gaf regelmatig aan verdrietig te zijn dat je niets van je liet horen. Tussen de regels gaf je in de laatste maanden voor je dood wel eens aan dat je je ‘klote’ en verdrietig voelde, maar niemand, behalve jijzelf leek te beseffen dat je einde naderde. Ook ik niet, hoewel de prognose duidelijk was: driekwart jaar ongeveer.
Mailcontact
Je had in die tijd veel mailcontact met je tirannieke ex-man Theo, vader van je drie jongsten. Hij had kort achter elkaar drie hartaanvallen achter de rug en ook voor jou kwam het einde in zicht. Theo zei daarover nooit iets en vroeg er evenmin naar, maar stuurde je als troost rijmelarijtjes van aanbidding, waarmee je blij was.. Jij laat wel af en toe blijken met hem te doen te hebben. Anderzijds verwijt je Theo vier dagen voor zijn dood nog dat hij je financieel altijd heeft laten stikken, terwijl je toch ‘ook twintig jaar voor zijn kinderen hebt gezorgd’. Hij vond je klacht nogal ontijdig en daar kan ik hem, gezien zijn toestand van ‘hijgend hert’ op weg naar euthanasie, alleen maar gelijk in geven. Jullie begrepen niets van elkaar, maar zochten elkaar sinds Berts dood op tegen wil en dank, omdat ‘iets beter is dan niets’, al gold dat laatste vooral voor jou.
Mislukt huwelijk
Theo wilde op de valreep nog iets van zijn mislukte huwelijk met jou goedmaken en jou alsnog voor zich winnen. Zijn gelijk halen, zogezegd. Het lukte niet, omdat je manipulantendochter met haar alomtegenwoordigheid in je huis en je leven alle tijd en ruimte had om op je gemoed te werken en onrust te stoken, zoals ze altijd had gedaan.
Doodvonnis
Hoe weinig wij beseften hoe slecht het met je ging, blijkt wel uit de mailwisseling met je jongste dochter Charléne. Op de dag van je kankerdiagnose kreeg je twee verwijtende mails: ‘dat ze er wel voor je zou willen zijn, maar dat je andere dochter haar in de weg zit’. En de verwijten blijven komen tot een paar maanden voor je dood. Walgelijk om te lezen en niet alleen omdat je mijn moeder bent. Ook omdat het laat zien hoezeer ze door zichzelf in beslag genomen wordt, zelfs als jij net de facto, een doodvonnis hebt gekregen.
Rotstreek
Laat ik voor één keer bescheiden zijn in mijn oordeel: ik was er immers nauwelijks in de laatste maanden voor je dood, omdat je manipulantendochter eerst weigerde tegen me te praten en daarna liet weten: ‘me een rotstreek niet vergeven te hebben’. Ik was het zat, de emmer was vol, overvol en ik was bereid jou eronder te laten lijden. Waar Charléne jou verwijten maakte die feitelijk gericht waren tegen je manipulantendochter, bleef ik in de laatste maanden van je leven weg, en kwam ik de laatste jaren ook minder bij je. Ik voelde mij net als Charléne belemmerd in de beperkte ruimte die Carine voor ons overliet. De vraag of zij in de eerste plaats jouw eenzaamheid verdreef, of je vooral hinderde door ons weg te jagen met haar overheersende aanwezigheid, kan niet meer beantwoord worden. De enige die daarop nog een ander licht zou kunnen werpen, is je jongste zoon Robert. Heeft hij ook zijn gedrag aangepast aan je manipulantendochter of niet? Het is mijn eer te na om het de dief van mijn erfdeel zelf te vragen, dus zal het antwoord van zijn zoon moeten komen. Ik ben er wel nieuwsgierig naar. Feit is dat hij mij verwijten maakt dat hij aandacht tekort is gekomen, en niet Carine.
Vergissing
Als ik je e-mail lees, of bekijk, want behalve foto’s zat er zelden iets van betekenis in, want daarvoor waren je typevaardigheid en vermogen tot zelfreflectie te gering, lijkt het alsof je elk moment zou weer kunnen bellen. Het lijkt een vergissing dat je er niet meer bent. Maar ik huil niet voor niks.
Tot morgen mam,
Tuur
PS: Ik heb de afgelopen drie dagen minder gehuild, hoewel een paar mailtjes wel tranen trokken. Voorlopig moet ik niet langs je ontmantelde huisje gaan en geen filmpjes kijken met jou in de hoofdrol. Tot nu toe alleen in je Postvak IN gekeken, waar ik vooral berichten van anderen aan jou gelezen heb. Ik denk dat de Verzonden Items meer emoties zullen losmaken, omdat jij die teksten geschreven hebt en er vaak foto’s bij zullen zitten. Ik ben nu ruim anderhalf jaar terug in de tijd. Je mailtjes klonken nog redelijk onbezorgd: van kanker was nog geen sprake.