Lieve mam,
Vandaag een afspraak gemaakt met de huisarts om een euthanasieverklaring te bespreken en vast te leggen, en contact gezocht met een organisatie voor geestelijke verzorging: ‘Zin in Utrecht.’ Misschien is er een ‘lotgenotengroep verliesverwerking’, of iets dergelijks.
Ik blijf maar huilen: gisteren bij de Stay OK, Bunnik en ’s avonds laat nog, terwijl mijn bovenbuurvrouw voorbij het raam liep. Ze zag en hoorde me snikken en belde aan. Ze heeft me nog een tijdje aangehoord en steeds barstte ik weer in tranen uit. Ik heb het gevoel dat dit nooit minder zal worden of overgaan. Ik mis je zo en heb steeds weer spijt dat ik je weinig heb aangeraakt in de hospice.
Geen afscheid genomen
Gepraat hebben we wel, bijvoorbeeld over Janie Vermulm, maar waarom heb ik je nauwelijks aangeraakt of geknuffeld? We wisten toch dat het voor het laatst zou zijn? Ik pakte je hand pas toen je al in een soort coma lag, de laatste twee dagen voor je dood. Dat je dood zou gaan leek je niet eerder te hebben geaccepteerd en erover praten vonden de anderen geen goed idee, dus deed ik het niet. Het zou je maar bang maken. Ik heb je laten gaan, zonder afscheid van je te nemen. Zelfs van mijn dementerende verwekker heb ik dat wel gedaan.
Spijt
De keuze om in de laatste twee maanden van je leven zo veel mogelijk weg te blijven en je aan je drie andere kinderen over te laten, zit me minder dwars, Dat was mijn eigen keuze, al zie ik nu in dat er momenten waren om op mijn schreden terug te keren en dat ik hen gewoon had moeten weerstaan, in jouw belang. Maar omdat ik er niet was, wist ik niet hoe het met je ging en omdat ik niet wist hoe het met je ging, bleef ik weg. Dat spijt me, maar voor spijt is het altijd te laat.
Tot later mam,
Tuur