Dag mam,
Eigenlijk weet ik niets te schrijven, maar begin er toch aan. Mijn poetsjongen is hier. Knap jochie: half Japans, half Papoea en iets Nederlands. Weet blijkbaar nog niet wat hij studeren wil en of hij studeren wil.
Denk er ineens aan hoe je achter de laptop zat te één-vinger-typen. Zo onbeholpen en aandoenlijk. En op dezelfde manier moet je ook je foto’s bewerkt hebben en je e-mails geschreven. Zelfs zonder muis. We lieten je maar begaan.
Brieven lezen
Ik schrijf maar wat om niet te hoeven huilen en Pepijn niet in de weg te lopen tijdens het poetsen. Ga ik nu maar even een paar brieven lezen. Het zijn er niet zoveel meer en ik verwacht niet dat er veel bijzonders in staat.
In de eerste maanden van 1961 schrijf je elke week wel een brief vanuit Gouda, waar je op kamers zat, naar je ouders. Ik proef eruit dat je heimwee had. Je dacht vooral veel aan je kleine broertjes of ‘de jochies’, zoals we in Utrecht zeggen: Wim en Bram, die op dat moment zes en acht jaar oud waren en met wie je veel op stap ging toen je nog bij je ouders inwoonde.
Bouty
Uit twee brieven van huisvriend van je ouders en jouw kamerverhuurder Bouty, blijkt dat hij verliefd was op je jongere zus Loes. Jij zei daar wel eens iets over en ik geloofde daar nooit in, omdat Bouty minstens 25 jaar ouder was dan zij. Ook Loes en Bouty zijn er niet meer, maar van verliefdheid van zijn kant is wel degelijk sprake geweest. Zo vreemd om me te realiseren dat het geen relevantie meer heeft en dat ik dit alleen kan opschrijven, omdat ik je brieven niet heb weggegooid.
Geen troost
Ik doe nu twee dingen tegelijk die met jou te maken hebben: deze brief schrijven en schilderijen en wandkleden op je weblog plaatsen. De laatste dagen troost me dit bezig-zijn met jou om een monumentje voor je op te richten niet. Ik huil veel om je en toch heb ik de onbedwingbare behoefte om door te gaan en deze brievenreeks ergens af te ronden. Anders heb ik niets meer en ben jij voorgoed weg. Maar het blijft niet te bevatten dat jij al die brieven geschreven hebt die ik in mijn hand had, in een tijd dat jij het leven nog voor je had en ik er nog niet was. De brieven zien er niet naar uit dat je er diep over nadacht: er staat weinig bijzonders in, maar ze zijn wel van jouw hand; je bent er voor gaan zitten en hebt ze geschreven in jouw onberispelijke onderwijzeressenhandschrift.
Intake Humanitas
Vanmiddag komt iemand van Humanitas voor een intake-gesprek. Misschien kunnen zij een vrijwilliger bemiddelen met wie ik over jou kan praten of die het niet erg vindt dat ik om je huil. Ik weet niet wat ik kan verwachten, maar alles is beter dan zoals ik me nu voel. Als ik Nicole een berichtje schrijf, interpreteert ze dat alsof er ‘licht aan het einde van de tunnel komt’. Maar sinds ik bij je huisje ben geweest, op de groene tuinstoel zat, naar binnen keek en ontmanteld sanitair zag liggen, lijk ik weer terug bij af en heeft de radeloosheid weer toegeslagen. Op Nicole reageer ik dan maar niet. Wat heeft het voor zin om ‘haar licht aan het einde van de tunnel te betwisten?’ Ze kan er alleen maar een ongemakkelijk gevoel van krijgen en mijn laatste vrienden moeten niet afhaken.
Tot later mam,
Tuur
PS: De man van Humanitas was nog hier, een zekere ‘Kees’, aardige kerel die gaat proberen een vrijwilliger te vinden met wie ik kan praten. Ik heb voorkeur uitgesproken voor een vrouw, zonder dat dat een wet van Meden en Perzen moet zijn. Heb ook aangegeven dat ik geen twintig jaar meer ga volmaken als ik zo verdrietig blijf. Ook de huisarts belde nog dat ze akkoord is met mijn euthanasie- en wilsverklaring. Dat betekent dat ze worden toegevoegd aan mijn patiëntendossier en waarschijnlijk dat ze periodiek moeten worden besproken en herbevestigd. Jij had daar ervaring mee, maar de euthanasieverklaring was uiteindelijk overbodig. Op termijn moet ik nog komen met een vertegenwoordiger die namens mij beslist, mocht ik uiteindelijk zelf niets meer kunnen aangeven. Ik zal Tony vragen, maar, omdat hij net zo oud is als ik, zou het goed zijn als er ook een jonge vertegenwoordiger is. Je kleindochter Lyra zou het beste zijn, maar ik denk dat het nu ontijdig is haar te vragen. Zij zal ook volzitten met verdriet.