Lieve mam,
Ik wilde helemaal niet schrijven vandaag, maar ik heb gisteren voor het eerst weer gelachen: om een cartoon die op Facebook voorbij kwam. Zit een sipkijkend jongetje naast een modelspoorbaan onder de kerstboom. Zegt vader: ‘Tja, dit is het basispakket van de NS, dus de trein komt later.’ ’s Avonds in bed moest ik weer lachen.
Als contrast vanmiddag weer veel gehuild, omdat de wanhoop me weer overviel. Benieuwd hoe lang dit zo blijft terugkomen.
Long-covid
Gisteren was Nicole hier. Afgekeurd, omdat ze zich als jurist op de Zuidas kapot gewerkt heeft en daarbij Long-covid opliep. Zal wel iets met elkaar te maken hebben. Samen bij een wijnbar gezeten aan de Biltstraat. Vier wijntjes, een fles water en een kaasplankje voor 60 euro. Als je die prijzen ziet, wil je niet meer leven mam.
Tuur
Nicole noemde me voor het eerst sinds ik haar ken ‘Tuur’. Had ze waarschijnlijk opgepikt van de rouwkaart. Het raakte me, juist omdat het de eerste keer was in 30 jaar en ze het uit zichzelf deed. Jij hebt mij nooit ‘Arthur’ genoemd, hoewel je blijkbaar wel vond dat de naam bij me paste. Je gebruikte mijn geboortenaam wel als je kaarten en enveloppen schreef.
Verjaarskaart
Realiseer ik me opeens ook dat je me nooit meer een verjaarskaart zult sturen; iets wat je trouw deed. Meestal met een heel nostalgisch tekstje erop als ‘Je was mijn Tuurtje’, iets wat je een paar weken voor je dood nog zei. Huilend, zonder dat ik zag of begreep dat je stervende was, terwijl jij het wel wist, maar er niet over wilde praten. En ik verzucht het weer: ‘En nu is het voor alles te laat’. Als ik dat tot me door laat dringen, zou ik de rest van mijn leven willen huilen.
Kitty
Liep over de Wolter Heukelslaan en zag een ontzettend oud vrouwtje stoepvegen met zo’n platte bezem van riet die je verder alleen op tv ziet in reportages over arme landen als Albanië, Moldavië of verre ontwikkelingslanden. We raakten aan de praat over haar heksenbezem, haar dochter die bij mij in de straat woont en haar zussen, van wie ze de oudste een ‘kreng’ noemde. Net als jij gescheiden, onderwijzers geweest, maar zonder kleinkinderen. Volgende keer vragen of ze dat jammer vindt. Ze zag er wel oud en ‘hekserig’ uit, reutelde van de astmatische bronchitis, maar bleek even oud als jouw zus Clara. Waarom zijn alle leuke en wijze vrouwen toch veel te oud voor mij? Zij heet Kitty; jouw buurvrouw Joke is een vlotte vrouw, maar ook 85; Janne, die ik op een festival heb ontmoet is 78. En ik weet dat er leuke vrouwen zijn van mijn eigen leeftijd, maar ik ‘vergeet’ het ijzer te smeden als het heet is en zoveel kansen krijg ik niet meer.
Veel liefs,
Tuur
PS: Deze brief gecorrigeerd, kort voordat ik ging slapen om nog even met jou bezig te kunnen zijn, hoewel ik hem al anderhalve maand terug geschreven heb. Ik voelde me vanavond (8 oktober) weer zo radeloos en verlaten, mam. En als ik zo wanhopig ben, heb ik ook geen behoefte aan eten. Daar zit een patroon in, want de laatste weken ging dat juist wat beter. Ik kookte zelfs weer geregeld. Vandaag kwam ik niet verder dan een boterham met ei, een stukje kaas, een appel en een paar mandarijnen. Veel beweging heb ik niet, doordat ik nauwelijks buiten kom, maar het is te weinig.