Lieve mam,
Eigenlijk had ik niets te schrijven. Was sinds lange tijd weer in café Averechts, want er was een Spaanse gitarist. Misschien was het wel goed, maar ik heb in mezelf gekeerd in een hoekje gezeten. Ik kon alleen aan jou denken en ben vrij snel weer weggegaan.
Ik vind er trouwens nooit aansluiting of aanspraak. In het Muzieklokaal ook niet, trouwens. Misschien ben ik te oud en moet ik een andere omgeving zoeken. Ik heb mezelf in elk geval uitgelaten. Zondag is er Braziliaanse muziek in het Muzieklokaal dus ik probeer het gat dat jij hebt laten vallen zo goed mogelijk op te vullen. Het lukt nog niet.
Loslaten
Vandaag alleen gehuild, terwijl ik stond te koken. Dat gebeurt vaak, omdat ik jou dan even moet loslaten. Tenminste, ik denk dat het daardoor komt. Ik weet dat jij en het verdriet om jou op een dag niet meer alomtegenwoordig zullen zijn. Ik zweef nu al tussen: ‘Het kan niet waar zijn’, de angst om je stem te vergeten, hoe het was als ik een biertje bij je dronk. tot schuldgevoel over details uit de laatste dagen voor je dood die ik alleen nog kan terughalen, omdat ik ze opgeschreven heb.
Vergeten en vervagen
Dat vergeten en vervagen van herinneringen aan jou zal doorgaan, zonder dat ik dat wil en het verscheurt me. Daarom houd ik krampachtig vast aan de beelden uit de filmpjes waarin je vertelt over Henry Netto en je buurvrouw en de aandoenlijke beelden van jou in winters Callantsoog.
120 brieven
Ik dacht tot een kwartier geleden niets te schrijven te hebben, maar het gebeurt toch. Alleen zo kan ik je bij me houden. Ik heb je nu al 120 brieven geschreven sinds je dood; dat is meer dan één per dag, gemiddeld. Het is al laat mam, en toch moet ik je schrijven.
Duitstalig weblog
Ik denk erover om ook een Duitstalig weblog over je te maken. Ik kan me dan uitleven in mijn tweede taal en opschrijven wat ik wil, zonder dat ik het risico loop gevonden te worden door je immorele kroost. Ik heb al een mooie naam voor je, waarmee je vast blij zou zijn. Het lijkt op Corry en Cornelia, maar is meer in lijn met wat Duitsers kunnen uitspreken en wat nog mooier is: je krijgt een eigen Duits domein. Voordat alle brieven goed vertaald zijn, ben ik een jaar verder, maar dan kan ik lekker met jou bezig blijven. Het allermooiste is dat ik de werkelijkheid ook ietsje mooier kan maken. Voor mijn overleden beste vriend komt mijn eerste liefde in de plaats en dat zal niet Lia zijn, maar Marieken. Je weet hoe ontembaar verliefd ik op haar was en hoe mooi ik haar vond met haar schone lach en prachtige ogen. In de Duitse versie van ‘ons verhaal’, zet ik er een foto van haar bij. Ik heb nu één brief aan jou in het Duits vertaald, wat voor een deel kan met een vertaalprogramma. De komende dagen ga ik na of hij gevonden wordt door de Duitse Google. Ik ben heel benieuwd.
Zoekresultaten
Het schrijven van honderdtwintig brieven is evenveel tekst als een boek met 300 pagina’s. Dat heeft ervoor gezorgd dat het woord ‘Tekstuur’ met mijn site bovenaan staat in de Google-zoekresultaten. Dat was nooit zo. Allemaal dankzij jou, mam.
Veel liefs en tot later,
Tuur
PS: alle brieven tot zover gecorrigeerd, mam. Morgen ga ik je papieren en gescande brieven lezen. Behalve wat ik al weet, bijvoorbeeld over je smeekbede aan je vader om je te ‘bevrijden uit de psychiatrische kliniek’, verwacht ik vooral gekeuvel. Ik hoop dat ik me vergis, maar van je e-mail verwacht ik meer. Ik ben vooral nieuwsgierig naar de stroom verwijten van je jongste dochter en jouw reacties daarop. Het zal je weer heel dichtbij halen met je: ‘Veel liefs, ma’, en tranen trekken, maar dat zij dan zo