Lieve mam,
Soms denk ik dat het iets beter gaat: lees ik wat, luister muziek en dan moet ik weer met jou bezig gaan. Vandaag een flink aantal brieven gecorrigeerd en plotseling moet ik weer zo verschrikkelijk huilen. Alsof je gisteren gestorven bent en dan denk ik dat ik niet zonder je verder kan.
Had je kleine plukje haar nog in mijn hand, dat Carine me in een plasticje gegeven heeft. Het enige fysieke bewijs van je bestaan. Heb geprobeerd een professioneel gemaakte zwart-witfoto van je ex Theo te scannen en in te laten kleuren door een zogenaamd AI-programma. Soms werkt het heel goed, maar met een oud gezicht kan het niet overweg, omdat het rimpels straktrekt net als hangende oogleden. Ook met Theo’s rode snor en staalblauwe ogen wist het programma zich geen raad. Zijn ogen werden grijs en zijn snor werd peper-en-zoutkleurig. Heel jammer, want een kleurenfoto uit zijn jaren als viriele kerel met losse handjes heb ik niet.
Ondersteunde rouwverwerking
Deze en volgende week heb ik wat afspraken om iets aan rouwverwerking te doen onder begeleiding. Misschien iets doen in het buurthuis en volgende week met Humanitas en voor de derde keer met de praktijkondersteuner van de huisarts? Wat ik daaraan heb, is me nog niet duidelijk. Volgende week eens vragen wat haar achtergrond en opleiding is.
Ups en downs
Wanneer ik zo verdrietig blijf als nu, dan weet ik niet hoe ik nog jaren verder moet. Het enige wat feitelijk nog lukt, is brieven schrijven aan jou, ook al is hij maar kort en staat er weinig bijzonders in, zoals deze. Het houdt me bezig; ik krijg inzicht in de ups en downs van mijn eigen rouwproces en in jou. Gelukkig hoef jij mijn verdriet niet aan te zien, laat staan dat van je drie andere kinderen en je zus Clara. Gelukkig heb ik geen idee hoe het met hen gaat.
Tot later mam,
Tuur