Lieve mam,
Gisteren schreef ik op dat muziek luisteren weer gaat en dat ik zelfs weer een Krimi kijk. Misschien is het niet toevallig dat ik sinds een week weer beter eet en af en toe een biertje drink.
Het kan tijdelijk zijn, maar ook het begin van acceptatie van je dood. Ik weet het nog niet. Even geen filmpjes van je kijken, misschien blijven de tranen dan wat langer weg. Ook het idee dat de rest van mijn leven zo kort mogelijk moet duren, ebt een beetje weg, zonder dat ik perspectief zie. Ga straks wel weer een paar brieven aan jou corrigeren, want ik kan me nog niet voorstellen om je los te laten en het boek over jou moet er komen.
Berusting
Zou dit het begin van berusting zijn? Na de dood van mijn vriend Benno duurde dat wel tien jaar, of nog langer. Ik heb nooit met droge ogen over hem kunnen praten. Pas na jouw dood kon ik afscheid van hem nemen, bijvoorbeeld door een fotoboek weg te gooien. Jouw dood is nog ingrijpender dan die van hem. En nu moet ik weer oppassen dat ik me niet schuldig ga voelen, omdat ik niet lang genoeg verdrietig om je zou zijn. Misschien is de oorzaak wel dat ik met niemand over je praat, maar alleen over je schrijf. Aan je schrijven triggert mijn tranen niet, dat troost juist. Ik ben benieuwd hoe dit verder gaat. Wanneer ik een uitweg uit het verdriet heb gevonden, ga ik proberen een uitgever te vinden. En dan lijkt het net iets beter te gaan, slaan de radeloosheid en de tranen toch weer toe. Als troost ga ik toch maar weer een brief corrigeren en een foto plaatsen, zodat ik met je bezig kan blijven.
Tot later,
Tuur
PS: Ook het gevoel dat de wereld leeg is zonder jou is de laatste dagen minder nadrukkelijk aanwezig. De werkelijkheid is dezelfde gebleven, maar ik ervaar hem iets anders: het radeloze gemis lijkt minder te worden. Desondanks huil ik nog steeds, maar misschien al iets minder. Wie weet went het al dat ik nooit meer naar je toe kan. Het gekke is ook dat ik nooit de neiging heb gehad om naar je te gaan zoeken, wat ik na de dood van Benno wel heel sterk had. Het gevoel dat hij moest terugkomen, heeft ook weken of misschien zelfs wel maanden geduurd. Het ongeloof over zijn dood leek langer te duren. Omdat ik zelf voor hem gekozen had, denk ik nu. Een ochtend later voel ik weer de doffe berusting die ik al eerder heb gevoeld, gepaard aan extreme somberheid en moeheid. De stemmingen komen en gaan.