Lieve mam,
Knap hoe jij tot een euthanasieverklaring gekomen bent en jammer dat ik hem niet heb gevonden, want het valt me niet mee. Haal ik van internet een voorbeeldverklaring, moet ik er van de huisarts aan toevoegen onder welke omstandigheden ik euthanasie wil.
Dat begrijp ik. Combineer ik hem met een wilsverklaring, die bedoeld schijnt te zijn om aan te geven wanneer ik behandeling wil en onder welke omstandigheden niet, moet ik ze weer uit elkaar trekken. Ik begrijp nauwelijks wat het verschil is tussen een wilsverklaring en een euthanasieverklaring, anders dan dat de ene bedoeld is om aan te geven wanneer ik behandeling wil en wanneer niet, en de andere onder welke omstandigheden ik dood wil.
Voorbeeldverklaringen
Op internet worden de voorbeelden ook veelal door elkaar gebruikt en gecombineerd. Ik begrijp niet hoe jij het voor elkaar gekregen hebt. Anders nog eens aan de huisarts vragen of ze voorbeelden heeft van beide, anders moet het met behulp van een notaris of zoals Theo het heeft gedaan: wachten tot ik ondraaglijk lijd, en dan om euthanasie vragen. Op internet krijg ik voorgespiegeld dat ik het allemaal in eigen woorden mag formuleren, maar zo eenvoudig is het niet.
Verschillende documenten
Vanmorgen voor de tweede keer bij de praktijkondersteuner geweest. Zij probeerde me, namens de huisarts, uit te leggen wat ik aan de euthanasie- c.q. wilsverklaring moet wijzigen om er akkoord op te krijgen. Heb er inmiddels twee verschillende documenten van gemaakt. Ga ze wel weer voorleggen. Op een dag zal het wel goed zijn. Moet ook nog zorgen voor een vertegenwoordiger, maar met je andere kinderen wil ik niks meer te maken hebben, Blijven je kleinkinderen Flynn en Lyra over, maar ik durf hen er eigenlijk niet mee te belasten. Flynn is trouwens weer kind van je dievenzoon, die onze erfdelen heeft ingepikt, dus of dat een betrouwbare weg is, weet ik niet. Misschien een externe zoeken? Ik weet niet wat wijsheid is.
Uitzichtloos verdriet
Bij de praktijkondersteuner hield ik het droog. Na thuiskomst moest ik weer zo wanhopig huilen en voelde ik me zo alleen dat ik merk dat deze hele exercitie rond wils- en euthanasieverklaring vooral aangeeft dat ik met de dood bezig ben: met die van jou en die van mezelf.
Ik ben nog niet zover dat ik mijn eigen dood zou willen bespoedigen, maar met dit tomeloze, uitzichtloze verdriet verder leven, wil ik ook niet al te lang.
Veel liefs,
Tuur
PS: Morgen zou je grote liefde Bert 92 geworden zijn. Onbegrijpelijk dat jullie er beiden niet meer zijn. Hoeveel hoop moet je als zestienjarig meisje gehad hebben dat hij voor je zou vallen? Je vatte vergeefs post voor de deur van zijn ouderlijk huis aan het Borneoplein en hij hield jou jaren aan het lijntje. Hoe anders is het gelopen dan in je pubermeisjesdromen. Boudewijn de Groot zong er een liedje over: ‘Toch had je kunnen weten dat hij niet genoeg aan liefde had.’ Dat was wel het enige wat je als schoolmeisje te bieden had. ‘Je was geen kind, maar ook geen vrouw’ en Bert wachtte niet op jou. Maar Bert ontwrichtte door mij te verwekken wel twee gezinnen: dat van hemzelf en dat van jou. Tot de dag van vandaag leef ik daarmee: als enig kind, als liefdeskind met uitsluitend halfbroers en halfzussen die kan kiezen tussen het incasseren van verwijten of zich distantiëren van de anderen. Nu jij en Bert er niet meer zijn, kies ik voor het laatste.