Lieve mam,
Ik weet dat ‘iets’ gaan doen de enige manier is om het leven zonder jou zinvol door te komen. Ik heb al twee concerten in de agenda gezet hier in de buurt. Vooral op Schönberg die hier in het buurthuis gespeeld gaat worden, verheug ik me. Het is een melancholisch stuk voor vier strijkers dat jou veel te modern en te ‘wild’ zou klinken.
Nu ik een euthanasieverklaring heb, voelt het alsof ik alles voor het laatst ga doen. In mijn huidige gemoedstoestand hoop ik daarop. Met jou bezig zijn en een beetje lezen, is het enige dat nog lukt. Mocht het zo blijven, ga ik om een anti-depressivum vragen. Dat heeft na de dood van Benno ook geholpen.
Fietsavonturen
Volgende week misschien Uta zien. Ik vertelde je altijd dat ik naar haar toeging en waar dat was. Soms op de fiets, soms per trein, de laatste keer met twee vrienden. Je wist hoeveel ik van haar liedjes hield en van het avontuur toen ik naar Frankfurt was gefietst. Je vond mijn fietsavonturen door Duitsland griezelig, maar je zei er nooit wat van. Ik ga pas begin volgende week beslissen, afhankelijk van mijn stemming en dan hoop ik dat er nog kaarten zijn. Eigenlijk moet ik wel gaan als afleiding. Om ‘in beweging te komen, zogezegd. Het is natuurlijk niet genoeg, maar een begin.
Verjaardagskaartje
Heb je jongste broertje Wim, op de valreep een kaartje gestuurd, mede namens jou. Ik wist dat hij in september jarig is. Jij stuurde altijd trouw kaartjes en ik ga deze traditie voortzetten. Dat hoeft immers alleen nog aan je broertje en je zus Clara. De anderen zijn dood. Wim en Clara staan al in de agenda. Elk jaar een kaart met een door jouw gefotografeerde vlinder erop of een eendje. Kan ik ook de traditie voortzetten dat je afdrukken ging maken bij de fotowinkel. Jij kon geloof ik zelf prints maken, zo vaak ging je erheen; ik moet me laten helpen. Terwijl ik dit opschrijf, realiseer ik me dat je nooit meer naar de fotograaf aan het Smaragdplein zult gaan. De eigenaar heeft zich heel misschien al afgevraagd waar ‘die oude mevrouw toch blijft met haar witte paardestaarten’. Ik hoop het.
AI-overzicht
Vlak nadat ik de honderd brieven aan jou online had gezet, worden ze al gevonden door Google. Kunstmatige intelligentie maakt er het volgende van: ‘Eerste observaties (brief aan mijn moeder) is de titel van een gedicht van de Nederlandse dichter Arthur van Utrecht, dat hij in een brief aan zijn overleden moeder schrijft na haar crematie. De tekst gaat over het gemis van zijn moeder, het vinden van steun bij een nieuwe fietsmaat, en observaties van het leven na haar dood.
”Over het gedicht:
Auteur: Arthur van Utrecht.
Inhoud: Het gedicht is een brief aan zijn moeder, twee dagen na haar crematie.
Thema’s: Het verwerken van verdriet, het vinden van nieuwe verbindingen (in dit geval met een nieuwe fietsmaat), en het leven dat doorgaat ondanks het verlies.
Toon: Het gedicht is persoonlijk en emotioneel, en deelt gevoelens van gemis en acceptatie.
Je kunt het volledige gedicht vinden op de website van Tekstuur.nl, een platform voor literatuur en poëzie.’
Wat zou jij ongelooflijk trots op mij geweest zijn, mam, hoewel ik natuurlijk helemaal geen dichter ben. Ik ben ongelooflijk benieuwd wanneer je andere drie kinderen dit weblog gaan vinden. Ik ben blij dat ik inmiddels onder pseudoniem schrijf en hun namen veranderd heb. Het zou wel eens via één van mijn halfbroers van vaderszijde kunnen gebeuren die mijn website al wist te vinden vanwege mijn boek. Dan nog heb ik de brieven aan jou aardig verstopt en weet vooralsnog alleen Google ze te vinden. En ik heb alles dubbel opgeslagen, zoals jij altijd deed.
Veel liefs,
Tuur
PS: Ben blij dat ik je heb kunnen schrijven vandaag, want: Wie schrijft die blijft’. Ik heb nooit eerder beseft hoe waar dat is en dat dat zowel voor jou als voor mij geldt. Het is mijn enige manier om je vast te houden. Als ik niet lees of schrijf, dan huil ik.